ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ  ﭼﻴﺰ ﺑﺎ ﻧﺎن  آﻏﺎز ﺷﺪ. ﻣﺎ ﻓﺮزﻧﺪان  اﻧﻘﻼب  ﻧﺒﻮدﻳﻢ، ﻣﺎ ﻧﺎن  ﺑﻮدﻳﻢ. ﻧﺎن  داغی  ﻛﻪ  ﻟﻘﻤۀ  ﭼﭗ ﺳﺮان  ﺣﻜﻮﻣﺖ  ﺷﺪﻳﻢ. ﺗﻜﻪ  ﭘﺎره‌ﻣﺎن  ﻛﺮدﻧﺪ و ﺧﻮردﻧﺪ و ﭘﺎﺷﻴﺪﻧﺪ. ﻧﻪ. ﭼﻪ می‌گویم؟ اﻧﮕﺎر ﻛﻪ  در اﻳﻦ  ﺧﻠﻘﺖ  اﺿﺎﻓﻪ  ﺑﻮدﻳﻢ. ﻣﺎ را ﻣﺼﺮف  ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺎن  ﻧﻜﺮدﻧﺪ، ﻣﺎ را اﺳﺮاف  ﻛﺮدﻧﺪ، ﭘﺨﺶ ﻣﺎن  ﻛﺮدﻧﺪ که ﺑﺮ ﺳﻔرۀ  ﺧﻮدﻣﺎن  ﻧﻨﺸﺴﺘﻪ  ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻛﻪ  ﻫﻴﭻ ﻛﺪام‌ﻣﺎن  در ﺳﺎﺧﺘﻦ  آن ﻣﻤﻠﻜﺖ  ﻧﻘﺶ  ﻧﺪاﺷﺘﻪ  ﺑﺎﺷﻴم .ﺷﺨﺼﻴﺖ  و ﻫﻮﻳﺖ ﻣﺎن  را ﺑﻪ  ﻟﺠﻦ ﻛﺸﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ  ﺣﺘﺎ در اروﭘﺎی  ﻣﺘﺮقی  ﻫﻢ  ﻧﺘﻮاﻧﻴﻢ  ﻣﺜﻞ  ﺑقیۀ ﻣﺮدم  زﻧﺪگی ﻛﻨﻴﻢ. دﻟﻢ  می ﺧﻮاﺳﺖ  ﻣﻮﻫﺎم  ﺳﻴﺎه  ﻧﺒﻮد، ﺳﺒﻴﻠﻢ  ﺳﻴﺎه  ﻧﺒﻮد، آرواره‌ﻫﺎی ﺑﺰرگ  می‌داﺷﺘﻢ، ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎی  ﺑﻮر، از ﻳﻚ  ﻧﮋاد ﺑﺮﺗﺮ ﻛﻪ  اﺣﺴﺎس  ﻏﺮیبی ﻧﻜﻨﻢ، ﺧﺎرجی  ﻧﺒﺎﺷﻢ، و ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻢ  ﻛﻪ  اﻳﻨﺠﺎ ﻫﻢ  ﺳﺮزﻣﻴﻦ  ﻣﻦ است. ﺳﺮزﻣﻴﻦ  ﻣﻦ  ﻛﺠﺎﺳﺖ؟ ﻣﻦ  ﻛﺠﺎیی‌ام؟ از ﻛﺠﺎ ﺑﻪ  ﻛﺠﺎ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪم؟ ﺗﻮ ﺑﻪ  ﻣﻦ  ﺑﮕﻮ، ﺑﺮادر! اﺻﻼً ﭼﺮا اﻳﻦ  ﺟﻮری  ﺷﺪﻳﻢ؟ ﻣﺎ اﻧﻘﻼب  ﻛﺮدﻳﻢ، اﻣﺎ اﻧﮕﺎر ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﺪﻳﻢ. –برشی از رمان