نامه های عاشقانه و منظومۀ عین القضات و عشق
عباس معروفی
شعر

210 صفحه،  سال 2011
جلد: حمیدرضا وصاف

عباس معروفی در کنار رمان، داستان، نمایشنامه و آموزش ادبیات، یک کتاب شعر به نام «نامه های عاشقانه و منظومۀ عین القضات و عشق» نوشته است. در این اثر او احساس و ذهنیتش را در قالب شعر سپید روی کاغذ پیاده کرده است. ساختار کتاب به نوعی جدید است و شعرها با زبان روان، ساده، عاشقانه و بی‌پرده سروده شده‌اند.

بخش اول کتاب «نامه‌های عاشقانه» گفتگویی بین دو نفر برمبنای موضوعات مختلف عاشقانه است. راوی حرف‌هایش را با حروف پررنگ بیان کرده است و بانوی او با حروف نازک. بین دیالوگ‌ها از علامت @ استفاده شده؛ چنانکه معروفی می‌خواسته شعرهایش را مانند نامه در پایاپای گفتگوی ای‌میلی خلق کند و مضمون آن‌ها را عاشقانه و عاطفی آراسته است. دراین اثر انگار فضای دیگری جز او، بانوی او و خدا وجود ندارد. آن‌ها باهم چرخ می‌زنند، کودکانه بازی‌ می‌کنند، عشق می‌کنند، نفس می‌کشند، بی‌تابی می‌کنند، از دلتنگی می‌گویند، لحظه‌ها را می‌شمارند، انتظار می‌کشند، همدیگر را در آغوش می‌گیرند و ستایش می‌کنند. و آن‌ها از مستی خواب می‌گویند، از هوس و عشق… غرق در خیال شهر رویایی.

در بخش دوم کتاب، یعنی قسمت «منظومۀ عین القضات و عشق»، آن‌ها به گفتگوی خود ادامه می‌دهند؛ اما معروفی اینجا نماد عشق را به داستان‌ عين القضات ربط داده، انگار او می‌خواسته مانند عين القضات همدانی، عشق انسان به انسان را مانند عشق انسان به خدا، در مرتبه والا و برتری قرار دهد.

این عاشقانه‌‌‌‌های ادبی را می‌توان جزو تجربه‌های شخصی‌ او شمرد.