هرسال همين روزها همين حال را دارم، فکر میکنم خستهام. شکايتی ندارم، فقط بعضی شبها از خستگی نمیتوانم بنويسم. پر از حس نوشتنم اما …
من سردم است
و انگار هرگز گرم نخواهم شد
تمام راه سرد بود
برلین
سرد و غمگین است
و من گرم نخواهم شد.
راههای تاریک
به گورستان منتهی میشوند
و راههای روشن به گورستان میرسند.
به خاک سرد برلین فکر میکنم
و آفتاب.
راههای تاریک، تاریک میمانند
مرا روشن کن.
چرا در تنهایی بیشتر سردم می شود؟
چرا آب چالهها یخ بسته بود
در تمام راه؟
مگر پاییز یخ میبندد با تمام خزانش نارنجی؟
مگر من به سادگی تن میدادم به خاک غريب؟
نجاتم بده که از گور در آیم
من آیهی اذالشمس را برای دل تو میخوانم
از مرگ میگریزم
اما تن میدهم به کلام تو
که مرا به خودم وانگذاری
با من به بازار قفسها بیا
پرندگان در قفس هزار نقش میبافند
که تو هیچ نمیفهمی
نه از کلاف سردرگم دل من
نه صداهایی که آنها مینویسند.
من از سرزمین پرسشها میآیم
از ته سرمای برلین
از زیر صفر
من از مرگ میرویم
به اندامت میپیچم که زنده بمانم
مهربانم…
11 Kommentare
ستاره ها یخ زده اند، اشک های من نیز… یقین „ساری گلین“ را شنیده اید. سخت نوازش می دهد گونه را، وقتی این قدر سرد است… شازده کوچولو را می خوانم باز. و نرم می لغزم در آغوش این طفل. و زمزمه می کنم:
من عشقم را در سال بد یافتم
که می گوید مأیوس نباش…
شاید ستاره ها غرق گل شوند…
سخن از زندگي نقره اي اوازيست
كه سحرگاهان فواره ي كوچك مي خواند
…
سخن از پچ پج ترساني در ظلمت نيست
سخن از روز است و پنجره هاي باز
و هواي تازه
و اجاقي كه در آن اشيا بيهوده مي سوزند
و تولد و تكامل و غرور
…
شما راست ميگوييد
كلاف سردرگم را فقط پرنده ي اسير در قفس ميشناسد
اما
براي ما كه با دستان ازادمان هيچ كاري نمي توانيم كنيم
دعا كردن تنها راه باقيمانده است
دعا مي كنيم براي اجاقي كه نور بدهد و گرما و روشنايي
فهميدم عاشق كي هستين
Aghayeh Maroufi aziz,
hatman bayad kheili sakht basheh keh natunid beh keshvaretun bargardid, hatman haminture, ama shuma vaghean ghavi va shoja hastid keh in risk ro kardid va beh jaye in keh beh khudetun fekr konid beh keshvaretun fekr kardid, va ta tehesh ham hastid, omidvaram keh ruzi bereseh keh shuma ham betunid bargardid,….
عيده! ببين همه جا چراغونه. همه يه لبخند گنده ي خمير دندوني نقاشي كردن رو صورتاشون. تو چرا هميشه ساز مخالفي؟ به تو چه تو دنيا يه جا هست كه آسمونش آبيه و هواش گرمه و آدما تو تاكسي تنگ هم ميشينن. كي بود ميگفت دوست داره رو برفا بخوابه؟ لاو استوري ديدن تو يه زيرزمين كرايه اي دانشجويي كنار منقل ذغال آدمو اين شكلي مي كنه!
مهم همین حس نوشتن است، مهم تویی و مهم نارنجی است، از مرگ نیا، با خود مهربان باش مثل مهربان…
سلام مجدد. آقاي معروفي ميل زدم. منتظر جواب شما هستم.
سلام مهربانترين كه با قلمت تبعيد را تحمل خواهم كرد و با حسم كه ازحست جان ميگيرد توانا خواهم شد تا دوباره بنويسم و بخوانم
پري سيما/ونكوور/كانادا
مدتي در مثنوي تاخير شد
………………………….
تو غمگيني و افسرده به زبان بيگانه سخن ميگويي سرما رسوخ ميكند در جانت و كلامت و تو ميميري در سرزمين پاكترين نژادها و تو را سوار بر مركبي بيروح تا گورستاني دور بدرقه ميكنند و تو در تنهايي خود ميميري و سرماي گورهاي سياه برلين تنت را ميخلد .آري اينك تو مرده اي باسي افسانه هاي من و كسي براي دلتنگيت ترانه اي فاتحه نميخواند ……….تو مرده اي و كار آناني كه اين را خوش داشتند به پايان رسيده…. تنها يادت باشد هرگاه نسيمي آمد دستانش را بگير و به سرزميني برگرد كه تنها مرده ها آزادانه ميانديشند و ميخوانند ; بيخوف فردا سخن ميگوييند و عجيب است كه گاهي عاشق ميشوند . عباس زودتر بمير و بازگرد روحم بيصبرانه منتظر توست(آخرين ققنوس)
كاش ياد نگرفته بودم بي انكه بپيچم ببالم…انوقت حتما كسي بود تا بر او بپيچم و زنده بمانم…
Autumn is here
Feeling frozen inside
waiting for time to wash this land away
counting the aimless pulses
watching the silent wind
lovers were saying goodbye
autumn is here
Looking at the same sky
following the foot prints of memories
walking among the faces
searching for what I have lost
Autumn is here
Waken up from my dream
waves wash my tears away
the desert is as empty as always
Autumn is here.
Tired smiles
misery in the air
distances get longer day by day
pages turn to be gray
Autumn is here
The winds are called
the rains fall,
the last leaves
in my wet eyes
Autumn is here.
Loving you deeply inside
waiting for time to take me back again
counting endless tears
missing you more than ever
without the leaves
as
Autumn is here
Ayat, 16 Oct 2003