اعتراف یا اعتراض؟

———-

در زندگی چیزهای مسلّم و معلومی وجود دارد مثل وجود خدا که نمی‌توان اثباتش کرد. فقط می‌توان مثل یک داروی تلخ قورتش داد. آدم هرچه بیشتر در این باور قدم بردارد، بیشتر در هزارتوی حسی اما غیر علمی‌اش فرو می‌رود. انگار می‌افتد توی لجنزاری که هرچه بیشتر دست و پا بزند، فروتر می‌رود. تا جایی که اعتراف کند نه تنها انسان نیست و از نسل میمون است، بلکه اصلاً خودِ خود میمون است.

و اصلاً چه اهمیتی دارد حالا؟