پروتکلی به نام „نقطه ی ضعف“

تيتر خبر چنين است: “ايران پروتكل الحاقي را پذيرفت. ” اما خبر تكميلي: “در پي مذاكرات وزيران خارجه آلمان، بريتانيا و فرانسه با مقامات ايراني، جمهوری اسلامی بازرسي گسترده و سختگيرانه تر بين المللي بر فعاليت هسته اي خود را پذيرفت. اين هيئت به دعوت وزارت خارجه جمهوري اسلامي به ايران سفر كرده است…”
اصولا جمهوري اسلامي حكومتي است كه مسايلش را در موضع ضعف حل مي كند، و در موضع قدرت حرفي براي گفتن ندارد. در زمان اشغال سفارت آمريكا و ماجراي گروگان گيري، حماقت هاي رژيم دوازده ميليارد سپرده ثابت ايران را در آمريكا به باد داد. در زمان جنگ عراق و ايران، جمهوري اسلامي پس از فتح خرمشهر، يكصدوهشتاد ميليارد دلار پيشنهاد كشورهاي عربي را براي پذيرش صلح نپذيرفت و آخر سر با يك ميليون كشته و مجروح، و هشتصد ميليارد دلار خسارت بر كشور، جام زهر را سر كشيد.

چندسال پيش مردم ايران با حضور در انتخابات رياست جمهوری، و مجلس شورا به نوعی خواستند حکومتگران را ببخشند، اما آزادی هاشان تحقق يابد، حقوق بشر رعايت شود، بساط سانسور و آدم کشی و اعدام و توحش برچيده شود. مردم می خواستند در ساختن خرابه سهيم شوند، اما ديری نگذشت که ممدلی شاه مجلس را به توپ بست و از همانجا رفتارهای ضد بشری با سرکوب مطبوعات دامنه اش وسعت يافت. جامعه رسيد به نقطه ای که بيرق „آمريکا خوش آمدی“ را بالا برد. نقطه ای که عراق در حاشيه ی صدام رسيده بود و بوی انتقام و غارت در فضا موج می زد. در همين وضعيت بود که حکومت ايران در مطبوعات جهان عنوان „کلنگی“ يافت، و بيل به دستان تگزاسی ايران را نشانه رفتند.
چهار ماه پيش، آلمان و فرانسه و انگلستان به ايران پيشنهاد داده بودند كه اگر پروتكل منع گسترش سلاح هسته اي را امضا كند، آنها به ايران ياري خواهند رساند تا در توسعه انرژي به مراحل مطلوبي دست يابد. رژيم ايران به اين پيشنهاد واكنش نشان نداد، يعني زير سبيلي در كرد‏. وقتي حكام بين المللي از موضع رسمي پر قدرت وارد ايران شدند، با يك هشدارشان وزارت خارجه جمهوري اسلامي، به التماس افتاد و سران اروپا را دعوت كرد كه مثلا براي خود دوستاني دست و پا كرده باشد.
به همين خاطر رييس امنيت ملی و وزير خارحه ايران در فرودگاه مهر آباد موقع استقبال هول شده بودند و می خواستند با يوشكا فيشر مصافحه و مچالبه (چلپ چلپ ماچ کردن) و مباوسه (بوس و کنار آمدن) و مماچهه (ماچ و گاز و انرژی های ديگر) كنند، و بالاخره كردند. و بدجوري هم كردند.
اينجا چند تا از دوستانم كه خبر را از تلويزيون مي ديدند، از من پرسيدند وزير خارجه ی شما اونجوري است؟ گفتم نه بابا، عقب افتاده است، رسم و رسوم ديدار ديپلماتيك و رسمي و اين چيز ها را بلد نيست، خيال مي كند حاج آقا فيشر از سفر حج برگشته، دارد زيارتش را قبول مي كند.
به چه روزي افتاده ايم به خدا! عيبي ندارد، يعني مهم نيست، حالا جمهوري اسلامي از موضع ضعف بار ديگر فعلا مسئله اش را حل كرده، يعني با التماس اجازه داده است، يعني خواهش كرده است كه آژانس بين المللي هر وقت دلش خواست، هر كجا را دلش خواست مورد بازديد قرار دهد. اين يعنی همان قدرتی که آقا در حسينيه اش قمپز در می کند.
حالا من دارم به اين فكر مي كنم كه يك روز اينها بريزند توي خانه ی آقايان و اتاق خواب شان را زير و رو كنند، و البسه شان را يكي يكي با دو انگشت بياورند بالا، و بيندازند، چه حالي مي شوند، آقايان! خيلي دلم مي خواهد چنين اتفاقي بيفتد تا حضرات بفهمند كه ملت ما در اين بيست و پنج سال چه توهين هايي كشيده و چقدر تحقير شده است.
شان آدمي اختيار است، و اين آقايان که چند صباحی مهمان ما بوده اند، همواره در همه ی شئونات خودشان بريده اند و خودشان دوخته اند. خودشان قانون وضع کرده اند و خودشان به قانون خودشان ادرار کرده اند. جبر و زوری بالا سرشان نبوده که بعدها ادعا کنند زير شکنجه ی روشنفکران ناچار به اين اعمال شنيع و ضد بشری شده اند. بنا بر اين وقتي اختيار از آدمي سلب شود، انسان از آدميت مي افتد. و وقتی افرادی نالايق اختيار زندگی را از آدميان سلب کنند، جبر، خود اختياری است ناگزير. دندانی است تيز که سلابان و سلاخان را به موضع ضعف می کشاند. جبر، گردش وضعی دارد.
دوستم حميد می گفت: انسان ها تاريخ را می سازند يا تاريخ انسان ها را؟ و گفت: هردو.
گفتم: اما اينها که بر کشور ما حکومت می کنند، نه تنها تاريخ را نساختند، بلکه مملکت را هم به يک خرابه بدل کردند. شايد چون انسان نبودند، نه تاريخ ساختند، نه تاريخ آنها را ساخت. انسان نبودن از نقطه ی قدرت بسيار تفاوت دارد با انسان نبودن از نقطه ی ضعف. رو راست بگويم: سران جمهوری اسلامی بی معرفت ترين حکومتگران تاريخ ايران بودند.