To provide the best experiences, we use technologies like cookies to store and/or access device information. Consenting to these technologies will allow us to process data such as browsing behavior or unique IDs on this site. Not consenting or withdrawing consent, may adversely affect certain features and functions.
The technical storage or access is strictly necessary for the legitimate purpose of enabling the use of a specific service explicitly requested by the subscriber or user, or for the sole purpose of carrying out the transmission of a communication over an electronic communications network.
The technical storage or access is necessary for the legitimate purpose of storing preferences that are not requested by the subscriber or user.
The technical storage or access that is used exclusively for statistical purposes.
The technical storage or access that is used exclusively for anonymous statistical purposes. Without a subpoena, voluntary compliance on the part of your Internet Service Provider, or additional records from a third party, information stored or retrieved for this purpose alone cannot usually be used to identify you.
The technical storage or access is required to create user profiles to send advertising, or to track the user on a website or across several websites for similar marketing purposes.
4 Kommentare
کاش واقعا تلخی های دنیامثل دارو بودند…
و این همان نشان زندگی ای هست که نمی دانیم لحظه بعدش چیست .
سلام استاد
بعد از مدتها باز دلم خواست چیزی برایتان بنویسم.
برای من چیزی تلختر از حقیقت نیست حقیقتی که سالهاست تلاش میکنم محفی اش کنم !
مگر یک انسان چقدر تحمل دارد چطور میتوان سختی بیماری را با سختی مخفی نگاه داشتن آن از عزیزترین کس زندگی تحمل کند…….
سالهاست بیماری سخت و لا علاجم را از تنها فرزندم محفی کرده ام فرزندی که چند سالیست در غربت زندگی میکند و بزرگترین پشتوانه اش پدر است نمیدانم تا کی میتوانم دروغ بگویم و تا کی میتوانم این تلخی را به تنهایی بچشم…. نزدیکان میگویند که این حف اوست که بداند اما چطور دلم را راضی کنم که توی غربت دلش را خون کنم چقدر باید بی انصاف باشم که این همه تلخی را با او قسمت کنم…
شما راست میگویید بعضی چیزهای این دنیا قابل فهم و تجمل نیست……..
——
غمگین میشم
كاش بعضى از لحظه هاى تلخ با آب نباتى كه هميشه مادربزرگ بعد از قرص هاش ميخورد، ميرفت؛ اما يه لحظه هايى هست كه توى غربت ميرى تو اتوبان كه بلكم چراغ ماشينا تورو ياد تمدن، شهر، حضور ادما بندازه! اما به خودت مياى و لعنت ميفرستى به زندگى كه اختيارش دستت نيست! از اين جبر زمونه كجا بريم!