چقدر از اين سرود بدم میآيد. سرودی که همان اوان رهبری خامنهای و به دستور خود او ساخته شد، سرودی که تمام سازندگان آن اعم از شاعر و نوازنده و اجراکننده و آهنگسازش تا ابد به نفرين وجدانشان مبتلا خواهند بود.
من نمیدانم چرا اين ذهنيتهای شهری نشده و اهلی نشده و آدم نشده اينهمه اصرار دارند که القابی چون "ماه تابان" و "مهر خاوران" و "آريامهر" و "مهرورز" و "خورشيد رخشان" به خودشان بدهند؟
همان روزها که میخواستند سرود ايران را عوض کنند و آن را به مسابقه گذاشتند، فکر کنم حسن رياحی به عنوان آهنگساز توانست مدال نخست را به گردنش بيندازد و يکی از شاعران درباری، (يادم نيست کی بود) يکی از همين شاعران مراسمی که هروقت نيمه شعبان يا بيست و دو بهمن باشد صدايشان میزنند که هی! بياييد برويد پشت تريبون، شعر بخوانيد و چلوکباب بخوريد و سکه ی بهار آزادی بگيريد، شايد مقام رهبری يک لبخند هم به شما زد.
آهنگساز و شاعر و تهيهکننده و سفارشدهنده و خورنده و برنده و… چقدر نکبتی!
من نمیدانم چرا اين ذهنيتهای شهری نشده و اهلی نشده و آدم نشده اينهمه اصرار دارند که القابی چون "ماه تابان" و "مهر خاوران" و "آريامهر" و "مهرورز" و "خورشيد رخشان" به خودشان بدهند؟
همان روزها که میخواستند سرود ايران را عوض کنند و آن را به مسابقه گذاشتند، فکر کنم حسن رياحی به عنوان آهنگساز توانست مدال نخست را به گردنش بيندازد و يکی از شاعران درباری، (يادم نيست کی بود) يکی از همين شاعران مراسمی که هروقت نيمه شعبان يا بيست و دو بهمن باشد صدايشان میزنند که هی! بياييد برويد پشت تريبون، شعر بخوانيد و چلوکباب بخوريد و سکه ی بهار آزادی بگيريد، شايد مقام رهبری يک لبخند هم به شما زد.
آهنگساز و شاعر و تهيهکننده و سفارشدهنده و خورنده و برنده و… چقدر نکبتی!
طرف سرود سفارش داده و از آنها خواسته در مصراع اول سرود ملی کشور بزرگ ايران اعلام شود که اين مهر تابان مثل خورشيد از خاوران يعنی از مشهد طلوع کرده يعنی آمده که با دروغ و جنايت و تقلب و خشونت حکومت عدل اسلامی را برپا کند. اگر از کرمانشاه آمده بود لابد میشد مهر باختران.
و يکی از نشانههای عدالتش همين تمبر يادبود انتخابات است که عکس اين بزمجه را داده گراور کردهاند. آخر هيچ خری عکس رييس جمهور زنده را تمبر میکند؟ آن هم ديکتاتوری که با تقلب و رای دزدی و جنايت و دروغ و زور و امنيتی کردن مملکت خودش را رييس جمهور جا زده، اصلاً ظرفيتش را دارد که تصوير تمبر يک مملکت شود؟ نشان میدهد که اين آدمها حداقل شعور يک کيسهکش را ندارد!
و يکی از نشانههای عدالتش همين تمبر يادبود انتخابات است که عکس اين بزمجه را داده گراور کردهاند. آخر هيچ خری عکس رييس جمهور زنده را تمبر میکند؟ آن هم ديکتاتوری که با تقلب و رای دزدی و جنايت و دروغ و زور و امنيتی کردن مملکت خودش را رييس جمهور جا زده، اصلاً ظرفيتش را دارد که تصوير تمبر يک مملکت شود؟ نشان میدهد که اين آدمها حداقل شعور يک کيسهکش را ندارد!
با همين چيزهای ظريف و کوچک ببينيد چه موجودات حقير و مريض و عقبافتادهای دارند بر کشور ما حکومت میکنند. باورشان شده که در تاريخ از آنان به بزرگی ياد خواهد شد! باورشان شده که با چاپ عکسشان روی تمبر و اسکناس به قلبهای مردم وارد میشوند! باورشان شده که اگر سرود ملی يک کشور را بر اساس شخص خودشان توی بوق کنند بشريت هر صبحگاه با آن بيدار میشود و هر شامگاه با آن به خواب میرود.
نمیخواهند بدانند که هيتلر هزاران عکس در حال بوسيدن نوزاد در روزنامهها چاپ زد، استالين چندين مجسمه از خود در ميادين نصب کرد، احمدینژاد عکسش را تمبر کرد، خامنهای سرود ايران را بر اساس آمدن خودش ساخت، از تاريخ هجری خاوری، يعنی از روزی که از مشهد آمد تهران… نه. نمیخواهند بدانند.
نمیخواهند بدانند که هيتلر هزاران عکس در حال بوسيدن نوزاد در روزنامهها چاپ زد، استالين چندين مجسمه از خود در ميادين نصب کرد، احمدینژاد عکسش را تمبر کرد، خامنهای سرود ايران را بر اساس آمدن خودش ساخت، از تاريخ هجری خاوری، يعنی از روزی که از مشهد آمد تهران… نه. نمیخواهند بدانند.
فکر کنم اينها هر شب مینشينند و با همين چيزها احساس شادی و خوشبختی میکنند، با تمبرها و عکسها و سرودها و دستبوسیها و مقامهای صوری و خيالات همينجوری نقشهی آينده را هم میکشند که چهجوری برای آقازاده حکم اجتهاد بگيرند و …
هيچ چيز هم برايشان مهم نيست، نه مردم، نه تاريخ، نه ايران، نه مملکت، نه آخرت، هيچ. فقط اين مهم است که يک ديکتاتور رسوا مثل چاوز تأييدشان کند، عکسشان تمبر شود، سرود ملی يک کشور کهنسال و با فرهنگ شجرهی خبيثهی آنها را بوق بزند: سر زد از افق مهر خاوران…
حالم از سرود و تمبر و يادگارهای اين دوران به هم میخورد؛ همهاش نکبتی و نحس و حقير.
هيچ چيز هم برايشان مهم نيست، نه مردم، نه تاريخ، نه ايران، نه مملکت، نه آخرت، هيچ. فقط اين مهم است که يک ديکتاتور رسوا مثل چاوز تأييدشان کند، عکسشان تمبر شود، سرود ملی يک کشور کهنسال و با فرهنگ شجرهی خبيثهی آنها را بوق بزند: سر زد از افق مهر خاوران…
حالم از سرود و تمبر و يادگارهای اين دوران به هم میخورد؛ همهاش نکبتی و نحس و حقير.
115 Kommentare
وقتي تعداد معدودي جلوي آدم مشتشان را بالا ميبرند و ميگويند جانم فدايت…
آدم را جو ميگيرد و جدي جدي فكر ميكند كسي شده. متاسفانه آقايان از توهم محبوبيت رنج ميبرند. و اين بيماري به نوعي در ميان دولتمردان ما رايج است.
فكر كنم اين همان بلايي بود كه در روزهاي آخر بر سر صدام حسين هم آمد.
خيلي متاسفم.
فقط خواستم بگم عاشق نوشته هاتون هستم .. ایکاش یکروزی بتونم از نزدیک ملاقاتتون کنم… یعنی میشه؟؟؟؟؟
ناف آمدنشان را با ریا و تزویر بریده اند .به خیالشان رگ خریت ملت ایران بند نافی است که آویزانشان کرده به مام وطن !اما دریغا که این روزها مردم نشان داده اند به هیچ کس سواری نخواهند داد و آگاه و بیدار از وطن شان حمایت می کنند .نسل امروز سرکش است و تفاوت راستی و ریا را خوب می شناسد .او با دست هایش بند ناف های دروغین را می برد تا وطن اش از جنین های اجباری رهایی یابد.نسل امروز نوزادهای نامشروعش راسقط می کند!
(ببخش استاد عزیز با اسم مستعار مینویسم اینجا امنیتی نیست و با کوچک ترین حرف …).
منم از این شعر بدم میاد…
آه اگر آزادی سرودی میخواند کوچکتر حتی از گلوگاه پرنده ای….هیچ کجا دیواری فرو ریخته باقی نمیماند…
تاریخ بازگو می کند، نه فریاد میزند که سرنوشت تمام حکومت های ایدئولوژیک با آرمانهای غیر واقعی به همین شکل هست… جنایت و دروغ و تحریف گذشته و تاریخ و دین و هنر و انسانیت…
چشم که باز کردم همین بود ،از کیست که بر ماست …
سلام و درود … به روزم و منتظر حضور و نظر شما …
آقای معروفی خورشید داره تلاش میکنه از پشت ابر بیاد بیرون …
باور بفرمایید.
واقعن كه همه چيزشان حقير است. سرودشان و تمبرشان و يادگاري شان و شاعر درباري شان.من هم اين چند خط ترانه را تقديم مي كنم به خود آقاي مهر خاوران با مهر. اسمم را هم نمي نويسم كه يك وقت براي تقدير و سكه و چلوكباب دنبالم نيايند. چون از اين جور چيزها خوشم نمي آيد
خدا لعنتت كنه
پيرمرد بي خدا
كه داري مي كشيمون
ذره ذره بي صدا
همه كاري مي كني
تا كه شايد دو سه روز
بشه بيشتر بموني
خودتم خوب ميدوني
روي خون مردما
خونتو ميسازي
با نقاب اسلام
تو داري مي تازي
تو يه روز محمدي
يه روزم ميشي علي
تو خدايي اصلن
خود ِعز وجلي
به دلاي ساده
تو دلت مي خندي
پيرمرد خنزري
تو داري مي گندي
پول بيت المالو
مي فرستي لبنان
بنجل چيني رو
را ميدي تو ايران
روي دوشت اباي
در پيت ميندازي
رو سر مردم شهر
پارازيت ميندازي
ميگن اين ضرر داره
تخماتو مي مالي
ميگي مصلحت داره
كشيدي سرحالي
دم انتخاباتا
ميگي ملت شريف
ما رو دستك مي كني
خرت از پل كه گذشت
خس و خاشاك ميشيم
ماها رو دك مي كني
سيگار آمريكايي
گوشه ي لب ميذاري
فكر فندك مي كني
پول گازو نفتو
ميبري يواشكي
توي قلك مي كني
هي ميگي راي بدين
تا ميايم راي ميديم
راي مونو ميخوري
صدامون كه در مياد
ميگي ما منافقيم
سرمونو مي بري
خدا لعنتت كنه
پيرمرد بي خدا
داري ما رو مي كشي
ذره ذره بي صدا
از چه بگوییم که همه درد است و رنج.
وقتی اسلام هم آمد مجسمه سازی و هنر در ایران قدغن شد.
هنر!!!
فروغ دیده حق باوران!!!
شهیدان پیچیده در خون به نامتان!
استقلال و پرسپولیس ویران شد از بی کفایتیتان.
جانم فدای رهبر!!!
هق قهه. هق قهه.
تلخ خنده. سمفونی مردگان. شاید هابیل و از قابله های قرن .
هق قهه.
همان بزمچه در یک نشست با اهالی تئاتر گفت:
من تئاتر چی ها را دوست دارم.
درشکه چی!!
قابض جان و نان و مال و خوان و نام و حال.
عباس معروفی ازت یک شاهکار می خواهیم که بماند به یادگار. حرص نخور.
به داستان و هنر فکر کن. هه هه . قهق قهه.
سمفونی زندگانت را می خواهیم که ما مردگانی هستیم که زنده بودن را دوست داریم. و حکایت ها شنیده ایم از زنده بودن ها. از آلیس ها و سیاووش ها. از کوروش ها و زینب ها. از مسیح و سریال لاست. از رنسانس و رپ. از پنج پهلوان و پهلون پنبه ها. از عشق ها و جن نامه. از گل شیر ها و گل دوغ ها و برهاندین ها و ابوالخیر ها.
پس بنویس!!!
من همیشه از این مهر خاوران یاد اون جنایت منجر به خاوران می افتم!واقعا چه مهری نصیبمان شد از این خاوران!
واقعا هم این بر و رو زیبا باس هر چه ز ودتر باس تمبر می شد!
فكر مي كنم منظور از خاوران، مشرق زمين به طور عام باشد نه مشهد. ايران به شرقي بودن خود شهره است. مگر نه؟
سلام عزيزاستاد ناديده.
مي خواستم بگم خسته نباشين.مي خواستم بگم دوستتون داريم مواظب خودتون باشين.مي خواستم بگم اينجا دلمون تنگه واسه خيلي چيزا كه يكيش شمايين.مي خواستم بگم ولي نگفتم…مبادا گفته باشي دوستت دارم!!
عجب دل پر دردی
سلام
ممنون
و ببخشید که هی دچار نون اضافی میشم ( اونم تو این گرونی نون )
فقر معروفیمو با صداتون که تازگی ها شنیدم و اینجا کمی جبران می کنم ولی اگه این دو کتابتون هم به دستم برسه شاید کمی …
کاش دستم به همه ی داستان هاتون برسه تا در فقر خودم ثروتمند بشم
از مهر خاوران ، صبحگاه مدارس ما حرف ها داره
چه اطوار ها که وقت خوندن این سرود در نمی آوردیم : سر زد از چُپُق …
باقیش یادم نیست .
و تمبرو این شکلک
چی میشه گفت وقتی گربه ی ملوسمونو با یه سگ هار کشیدن
چی میشه گفت ؟
شما همه چیزو گفتی
شما همه چیزو گفتی
شما همه چیزو گفتی ؟
به تاریخ رجوع می کنم چیزی جز تحریف نمی بینم و تلاش برای قدرت بیشتر و ماندگاری و… .
به انسان رجوع میکنم چیزی جز درد نمی بینم و تلاش برای رهایی ،آزادی و … .
به آزادی رجوع می کنم چیزی جز زیبایی را نمی بینم و… .
ابرها را پس زدم/آسمان صورت اش ماه شد!!
تاسف ، تاسف ، تاسف
نفرت ، نفرت ، نفرت …
و هنگامی را که خدا از کسانی که کتاب به آنها داده شده ، پیمان گرفت که حتما آن را برای مردم آشکار سازید و کتمان نکنید ولی آنها آن را پشت سر افکندند و به بهای کمی فروختند و چه بد متاعی می خرند ؟! گمان مبر آنها که از اعمال خود خوشحال می شوند و دوست دارند در برابر کاری که انجام نداده اند مورد ستایش قرار گیرند ، از عذاب الهی برکنارند . برای آنها عذاب دردناکی است ! و حکومت آسمانها و زمین از آن خداست و خدا بر همه چیز تواناست .
استاد عزیزم سلام . من فکر می کنم به زودی این سد می شکنه و به گواهی همین آیات این آقایون عاقبت تلخی در انتظارشونه .
سلام آقای معروفی عزیز
در نهایت درد تاریخمون پر بوده از این دلقکها با شکلهای همسان و رنگهای گوناگون، همیشه به دیوارهی سیرکها عکسی پشتسرمون آویزون بوده با کارکنان شلاق بهدست؛ همیشه دو سرود بوده یکی در قلب مردم و یکی در بوق، اما شاید نیمی هم از این درد از اون لباس ریایی بوده که اکثرمون جرأت کندنش را نداشتیم نه مثل شما و خیلیها که هزینهش رو با تبعید ناخواسته دادید یا خیلیها اینجا به نوعی دیگه، جرأت نداشتیم تا بهآواز دلمون گوش بدیم، امیدم این که امیدی باشه اینبار برای از تن دراُوردن این خرقهی تزویر. نفس گرمی دمیده این نسل که هیچ نسلی نداشت.
دوم خواستم بگم چه کار بزرگوارانهیی کردید توی این شرایط زیر فشار، کارگاه داستان رادیو زمانه را راه انداختید، برای ما کار با ارزشی کردید، ممنون.
————————-
سلام آگاليليان عزيزم
آره درست میگی
همیشه دو سرود بوده یکی در قلب مردم و یکی در بوق، و ما بهتره به داستان مون بپردازيم
با درود بر استاد فرهیخته ا م .همیشه از عمق مطالبتان لذت می برم
ارادتمند مهران امیر احمدی
http://galameazad.persianblog.ir/
یه آسایشگاه هست تو دارآباد، واسه مصدومین جنگ، قطع نخاعی ها.
حاجی خودش خواسته که بندازنش اونجا، میگفتم حاجی چرا؟ اینجا تنهایی..
گفت زنم 25 ساله داره کثافتم رو پاک میکنه، دیگه عروس دار شدم، نوه دار شدم، روم نمیشه حتی تو روش نیگاه کنم.
این موزیک وبلاگتون مجبورم کرد که بنویسم. متاسفم از این که تو دوره ای همدورتون شدم که همه نکبتی و نحسی و حقيریه.
هم واسه خودم، هم واسه حاجی، هم واسه شما.
با درود به شرف شما استاد …
قریب به اتفاق مردم گرفتار با حرفهای شما موافق هستند . و این جای خوشحالی است که از روشن فکر تا عامی یک درد مشترک دارند و به درمان آن فکر می کنند…
استاد نمی دانم شما به دفماه من سر زدید یا نه ؟ ولی کاش می آمدید… هنوز منتظرم …
———————-
سلام
معلومه که سر زدم
و مرسی که می نويسيد.
سلام.
باید این سوال رو چند وقت پیش می پرسیدم ولی حالا تازه یادم افتاده.
برای ارسال داستان ها به ایمیلتان با عنوان کارگاه داستان، تا کی وقت هست؟
با تشکر.
———————–
سلام
داستان رو به آدرس زمانه بفرستيد، و هنوز وقت هست
روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد
ومهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت….
……دلم برای خواندن رمانی تازه از شما لک زده،استاد.
“ تماماً مخصوص“ را که می نوشتید لحظه شماری می کردم برای خواندنش،اما دریغ و افسوس که تمام نشد این تمامن مخصوص.
چقدر با اسمش حال می کردم.حالا هم ذوب شده.این هم روی بقیه ی حرمان های ما ساکنان ایران….
————————-
سلام
تماما مخصوص را پنج ماه پيش تحويل ناشران ايرانی و آلمانی داده ام
البته تا ماه دسامبر فارسی چاپ آلمان منتشر ميشه
یه بار تو وبلاگم مطلبی نوشتم با عنوان „نقطه سر خط“:
نمیدونم چی شد که شروع شد، و نمیدونم چی شد که اوج گرفت و نمیدونم چی شد که شد!
وقتی شروع شد من نبودم،وقتی اوج گرفت هم نبودم، وقتی شد هم من نبودم!
فقط وقتی چشم باز کردم…دیدم که شروع شده،اوج گرفته و شده…شش ساله… که شده!
و حالا با حساب همون وقتی که من چشم باز کردم، بیست و چهار ساله …که شده!
و هی تو مغزمون خوندن:“ببینید،خواستن توانستنه“!
بچه که بودم همش حسرت میخوردم که:“اه…کاش منم اونروزها بودم…اونروزها رو میدیدم…کاش…“
یه معلمی داشتم،کلاس پنجم دبستان،میگفت „هر چیزی یه روز تموم میشه…دیر و زود داره ولی سوخت و سوز نداره!“
ما اونوقتا فکر میکردیم، کفره…یه حس بدی بود،درست مثل همون وقتی که فهمیدم معنی اسمم چیه…!
سر صف یادته؟! نظام که می بستیم : „الله اکبر…جانم فدای رهبر“… یامثلا “ …تا انقلاب مهدی ا ز نهضت خمینی محافظت بفرما…از عمر ما بکاهو به عمر رهبر افزا“…اول صبح،با چشمای خمار،خمیازه میکشیدم و نظام می بستیم و میگفتیم “ از عمر ما بکاهو… به عمر رهبر افزا“
چند وقت پیشا یه جایی همین نزدیکیا یه چیزایی شروع شد!
اینبار من تو شروعش بودم!
مطمئنا یه روزم اوج میگیره…و یه روزم میشه…!
چون هنوزم خواستن توانستنه…چون هنوزم الله اکبره…!
فقط مدام یه ترسی باهام هست که مبادا،مبادا اینبارم حسرت نبودن و ندیدنش برام بمونه…!
———————–
و اين بار تماشايی خواهد بود
و بزرگ و ماندگار
„…حداقل شعور یک کیسه کش…“ وقتی مادرم حریف شستن ما در حمام نمی شد میبردمان حمام عمومی محل، می سپردمان دست „ننه محمود“زن بلند بالایی که مهربان بود و خشن! آنطرف حیاط پدر اتاقی را داده بود که بنشیند با پسر دراز و بی قواره اش که نان زحمت کشی مادر میخورد و با دسته هاونگ سر مادر میشکست. „ننه محمود“ تا همین ده دوازده سال پیش هنوز زنده بود و به مادر سری میزد. یعنی بی شعور بوده؟
—————————
سلام پرنیان عزیزم
خودت می دانی که جهان و محدوده ی فکری یک کیسه کش کجا و سیاستمداری یک رهبر کجا! مسئله سر „بی“ يک اسم تفضيل نيست، مسئله سر „مقدار“ آن است.
مرسی که هستی
استاد معروفی چقدر خوب نوشتید چقدر عالی به جای همه ماگفتید! اینکه می گویم „همه“ باورکنید وجهان باید باور کند که دیگر وابستگان به این دارودسته هیچ کس از مردم نیستند جز مزدوران خودشان، استاد معروفی مطمئنم که اینها در آتش همین فنآوری هسته ای شون می سوزند .استاد عزیزم مطمئن باشید
—————-
همينطوره
آدم هر چيزی رو تجويز کنه سر خودش هم مياد
تجسس زندگی خصوصی مردم و سی سال شکستن حريم شخصی مردم، حالا نتيجه ش شده اين که برای مراسم دعای کميل هم امنيت ندارند.
معروفی عزیز , بنویس که خوش مینویسی …..
پاینده باشی
سلام
جناب معروفی عزیز تمام کلماتتان را که حاوی معانی و مفاهیم تلخی است قبول دارم اما یک نکته در نوشته تان مرا اذیت کرد
آن اینکه احمدی نژآد این جانور وحشی و خونخوار را در ردیف کیسه کش قرار دادید.
من راستش هم محل قدیمی شما هستم در میدان امام حسین و این اطراف کیسه کش های زیادی را می شناسم که همه را شریف می دانم که با شرافت زندگی می کنند کارگرانی زحمت کش هستند و…
اما احمدی نژاد را نمی خواهم قلمم را با یاد او آلوده نمایم که معلوم الحال است لذا بهتر است او را با جانیان وچاقو کشان واراذل و اوباش بسنجید وابدا پای شریف وشعور عظیم وفروتنانه زحمت کشان را برای این جانور به میان نیاورید ممنون دوست دار شما
——————–
سلام
من فقط از نظر دانش سياسی کلمه ی کيسه کش را به کار بردم، وگرنه هيچ شغلی از نظر من حقير نيست، و هر انسان شريفی به کاری مشغول است
باید یک تحقیق بنویسم برای درس(انقلاب اسلامی و ریشه های ان).معماری میخوانم ولی گاهی فکر میکنم طلبه حوزه شده ام با این درسهای اجباری،انقلاب اسلامی،تاریخ اسلام،اندیشه اسلامی،متون اسلامی و… .موضوع تحقیق را (تاریخچه اصلاحات در ایران)انتخاب کردم، از ان زمان که مردم مشروطه خواستند و حتی قبل از ان،انوقت دروغهایی که این همه سال در کتابهای تاریخ دبستان و دبیرستان به خوردم دادند برایم یکی یکی رو شد(هر چتن نمیتوانم همه را به وضوح در تحقیقم منعکس کنم).هر خطی که مینویسم به این امید مینویسم که روزی فرزندانمان درباره این دوره،بی ترس،بی وحشت،واقعیت را راجع به این ضحاک ماردوش،این مردک سفاک،این دیکتاتور جانی بنویسند.ایمان دارم که ان روز خواهد رسید،ایمان دارم که تاریخ از انها جز وطن فروشان وهموطن فروشان یاد نخواهد کرد ،فقط افسوس که شاید ان روز را نبینم.
——————
تاریخ چنین حکومت سفاکی را به یاد نمی آورد
نداشته ايم، و متاسفانه حالا سياهترينش را از سر می گذرانيم
هر که از فهم نصیبش بیش است
دلش از رنج زمانه ریش است
به امید روزهای آفتابی
سلام استاد
با اکثر حرفاتون موافقم
اما فکر نمیکنید باید یک ذره نسبت به سرود ملی الانمون تعصب داشته باشیم ؟فارغ از اینکه چرا الان سرود ملیمون اینه ، چرا اینطوری شده ، دیگه جزئی از ما شده
دوره اینا هم میگذره استاد، دیر نیست… دیر نیست… لجنمال شدنشون رو می بینیم می بینیم، صدام هم اسمشو مثل بخت النصر رو دیواره کاخش حک میکرد به امید اینکه خودشو جاودانه کنه! این نسل اینا رو زیر پاشون میزارن، می بینیم این روز رو… می بینیم.
هر وقت این جا رو می خونم کمد پر کتاب مامان و ظهرای دم کرده ی تابستون تهران کش میاد تا روی شب های طولانی و سرد پاییز لندن.
اشک تو چشمام حلقه می زنه وقتی شما می نویسید
و با هیجان وصف ناپذیری می خونم نوشته هاتون رو
کاشکی همه چیز جور دیگه ای بود و شما رو هم می تونستیم تو ایرانی آزاد ببینیم و از کاراتون لذت بیشتری ببریم
به امید روزی که نویسنده ی خوش ذوقی مثل شما بتونه بدون دغدغه ی سانسور و زندان با آزادی و افتخار تو مملکت خودش برای مخاطب خودش بنویسه و مردم هم آزادانه اون چیزی رو که می خوان خودشون انتخاب کنند نه این که کسانی متحجر تصمیم انتشار و مجوز برای انسان هایی که کارای هنری می کنن برای مردم کشورشون بگیرن…………
احساس من درد می کند برای کمی بودنت.نیستی و من جای تو هم سیگار می کشم.یکی برای خودم.یکی برای تنهاییهام…..
سلام استاد عزيزم!
منو هم تو جمع مشتاقان و عاشقان و طرفدراتون اضافه كنيد!
اينم تقديم به خالقان „بوف كور“ و „سال بلوا“
تو در عكس نيستي
……………..و نيلوفركبودت را
– پيش از آنكه چشمه بخشكد –
……………..آب برد،
پيش از آنكه سرو
……پيش پاي موريانهها
…………..كمر خم كند.
***
تو در عكس نيستي
و هيچ چيز نيست
……..جز صداي تيز خندههاي ضجهوار
………………….در راهروهاي مغزمان
***
…..دو رديف دندان زرد
…..روياهايمان را مـي جـونـد .
درود
همان طور که مردم جمهوری ایرانی را خودشان جایگزین کرده اند خودشان ترانه ی ایران را خواهند سرود. این تمبر یادبود را هم بر تاریخ می چسبانیم که یادمان باشد اگر غافل شویم اگر خودمان برای خودمان کاری نکنیم اگر هر یک از ما دست از فریب و بازی و نیرنگ و نادرستی برنداریم روزگاری چنین و خودکامه ای حقیر چون او سر می رسد. ما باید به هم یادآور شویم این نفرت از زشتی را به کار بندیم تا هر کدام از ایرانیان خصلت های ناپسند شخصی شان را کنار بگدارند. عباس معروفی عزیز، ما روزگار سختی می گدرانیم ولی هنوز هستیم و می خواهیم این بار از تاریخ واقعا بیاموزیم. روزی تو در میان مردمت و در شهری که دوستش داری کارگاه داستان خواهی گداشت. مگر نه؟
——————-
سلام
شاعرش که محمود شاهرخی بود
شا خود بهتر می دانید که همیشه در دربار محمودها و شاهرخ ها
محمود شاهرخی ها داشته ایم
و اگر نبود چنان شاعرانی انوشیروان از کجا عادل نام می گرفت؟!
آقای معروفی سلام
دو سوال داشتم.
شما سمفونی مردگان را در چه سالی نوشتید و چاپِ اول آن چه زمانی بیرون آمد؟
دیگر اینکه :
آیا هنگامِ نوشتنِ آن زبانِ خارجیای هم میدانستید یا خیر؟
با احترام
——————–
سلام
سمفونی مردگان در سال 67 منتشر شد، و من زبان انگليسی در حد مختصر می دانستم. همان حدی که در هنرهای زيبا خوانديم
به چه دردی می خورد اين چيزها؟
سلام معروفی م
سلام استاد عزیز
عید ِ شما مبارک.
چند وقتی کم رنگ بودم بخاطره سردردهام .. اما حالا بهترم و برگشتم
استاد دبی نمی آین؟ .. ساله پیش گفتید شاید بیام ..
بامهر
سیدمحمد مرکبیان
—————————–
سلام محمد جان
ممنون.
شايد بيام، ولی نمی دونم کی
سلام. این روزها هر لحظه هزار بار با خودم میگم خوش به حال اونایی که مردن. همین.
آقای معروفیِ عزیز، سلام
آقای سیامکِ وکیلی نقدی نوشتهاند بر «سمفونی مردگان» و به شباهتهای آن با «صد سال تنهایی» پرداختهاند.
چاپِ اولِ کتابِ مارکز در سال 53 منتشر شد ( با ترجمهی آقای بهمن فرزانه ). میخواستم ببینم واقعن کتابِ شما تقلیدیست از اثرِ مارکز یا خیر؟ برای همین پرسیدم چاپِ اولِ کتاب چه زمانی بیرون آمد. ( به گمانام، دلیل پرسشِ سوالِ دوم را هم دریافتید. )
داستانِ کوتاهی برای زمانه فرستادم و دو نوشتهی دیگر هم ضمیمهی آن ایمیل بود.
یک. پستی وبلاگی با نامِ «بیایید به سر ـ وـ رویِ خودمان گه بمالیم».
دو. یک نامهی برای شما
نمیدانم دوستانتان در رادیو زمانه نامهام را برایتان فرستادند یا خیر!؟ در آن نامه پرسیده بودم : آقای معروفی شما در «سالِ بلوا» به افسانهسازی پرداختهاید. به نظرم، آن افسانهسازی، تقلیدی دستِ چندم از یکی از قصههای «هزار و یک شب» آمد. آیا هنگام نوشتنِ این کتاب، به «هزار و یک شب» هم گوشه چشمی داشتهاید؟
من از طرفداران کارهای شما نیستم. تمام رمانهایتان را خواندهام ولی، شاهکاری میانِ آنها ندیدهام. ( خودِ شما میگویید هنوز شاهکارتان را ننوشتهاید. خودتان بهترین داورِ کارهای خودتان هستید، آنوقت، عدهای «سمفونی مردگان» را شاهکار میدانند. «سمفونی مردگان» کتابِ خوبیست ( یعنی یکی از معدود کارهای قابل اعتنای رماننویسیِ فارسیست. )) ولی شاهکار نیست.
با احترام
————————
امير عزيزم
سلام
آن نقد! را چند سال پيش ديده ام، ولی آن نقد نيست. چون نويسنده اش می خواسته چند فحش و دری وری به يک نويسنده ايرانی بدهد و دلش خنک شود، تا به حال يازده بار هم در جاهای مختلف چاپش کرده، با اينهمه سمفونی مردگان ربطی به صد سال تهايی ندارد. ساختار دو رمان متفاوت است.
داستان تان هم به دستم رسیده. و در نوبت خود اجرا می شود.
مرسی
سلام!
واقعاً غمگين شدم!
از اين همه بدبختي!
سلام
آقای معروفی عزیز
توی ایران هیچ جور نمیشه به رمان ذوب شده دسترسی پیدا کرد ؟
————–
راهی پيدا خواهم کرد
ببخشید من خودم رو قاطی بحثی می کنم که مخاطبش شمایید ولی
چنان وسوسه شدم که این رو بنویسم که نمی تونم جلوی خودم رو بگیرم
امیر عزیز من هم صد سال تنهایی رو خوندم هم سمفونی مردگان رو
ربطی نمی بینم بین این دو
ولی چیزی که هست ایکاش آقای سیامک وکیلی و من و همه ی ما این قدرت را داشته باشیم که از صدسال تنهایی تقلید کنیم و به قول شما یک اثر درست حسابی خلق کنیم
بعدم اگر این طوری که ایشون گفتند بخواهیم بگیم تمام دنیا از هم تقلید می کنند و هیچ کسی باقی نخواهد ماند
تقلید هم هنر می خواهد
اگر این قدر اسونه چرا این قدر به قول شما اثر خوب تعداد این آثار خوب در ایران به تعداد انگشتان دست نمی رسه
————————–
من هم ازتون متشکرم.
و توضيح اينکه کار مارکز، به شيوه ی رئاليسم جادويی است، و سمفونی مردگان جريان سيال ذهن است، موضوعاتش با هم فرق دارند، نحوه ی نگارش و لحن با هم فرق دارد، تنها تفاوت شان اين است که هر دو رمانند. منتهی آن آقای منتقد فقط يک رمان خوانده، و همان شده متر دستش، و با همان متر بقيه ی رمان ها را اندازه می گيرد. و نبايد به اين چيزها اهميت داد. بايد يک رمان ديگر نوشت.
سلام آقای معروفی
زیبا بود. خیلی. در خانه ی کوچک مجازی ام درباره ی مهر خاوران نوشته ام.
با مهر
————-
می خونمش
و مرسی
کاملا با يادداشت دلبرانه ي شما همدلم.
سلام استادم
چند روز ديگر داريم مي رويم ياد قديمها را زنده كنيم
ياد شب بيداري هاي توي ستاد را در ساعات پاياني شب در خرداد
مي گويند خطرناك است
عده اي ميگويند كسي نمي آيد
همه جا سوت و كور خواهد بود
و عده اي اميدوارند شايد همديگر را ببينيم آنجا- حتي آنهايي كه رفته اند را هم. دعا كن اميدمان نااميد نشود. حسابي دلتنگم…
فردا مهر خاوران از مغرب سر ميزند. شايد…
—————-
اميدوارم اميدوار بمانی
بسوزید که ما را از سوختن شما خوش می آید.
معروفی اینها را هم ننویسی که دق می کنی
برو با نوشته هایت خوش باش پیرمرد.
جرأت داری نوشته منو هم بذار بمونه
معروفی عزیز
فکر می کنی قبلیها دلشون برای ما می سوخت. هر کدام دنبال کار خودشون هستند. قبلی ها هم تنها دلخوشیشون سفرهای خارج و دست دادن با زن اجنبی و مهمانیهای آنچنانی با بودجه دولت بود. همه چی ما به همه چی مون میاد. غصه نخور. هر دو گروه دستشون تو دست همه فقط ما رو گذاشتن سر کار.
سلام همیشه استاد عزیزم.این ها هم دلخوشی احمقانه شان همین چیزهای مزخرفشان است.منم حالم از این همه حماقت به هم میخورد.
راستی رمانم با سه اصلاحیه مجوز گرفت.ناشرم میگفت شانس آوردی و بررس کارت آدم خوبی بوده.تا دی ماه کتابم چاپ شده . باعث افتخاره که یک نسخه شو واستون بفرستم. اگر موارد مشروط را میدیدید نمیدانم میخندیدید یا گریه.میدانید به چه گیر داده بودند؟
کلماتی چون رابطه عاشقانه.بوسه.عشق ورزی.یکی شدن و …….
دوستتان دارم تا آن سوی فراسوها.
—————
ممنون میشم رمانت رو برام بفرستی
سلام
باز هم دلم گرفته.حس میکنم خدای من سنگدل شده.به جای اینکه موشی برایم بفرستد تا او را بخورم.مرا مثل یک موش اب کشیده کنج یک دل متروک انداخته!
خدای من !کمی هم به فکر بنده هایت باش !
صبر کن ،دندان هایم که تیز تر شوند خودم همه ی تمرها را خواهم خورد و سرود آزادی سر خواهم داد.
دوست دارم.
راستی یادم رفت بگم یه وقتا دلم می خواد مثل دختر ها گریه کنم اما واقعآ نمی دونم گربه چه طوری گریه میکنه!
نگاه انتقادی همیشه هم بد نیست…
خانه هنرمندان برگزار مي كند
جلسه رونمائی و نقد و بررسی دومین مجموعه شعر رضاکردبچه:
“ این نام از بیماری مزمنی رنج می کشد“
مکان: خانه هنرمندان -تالار بتهوون( خیابان طالقانی-خ موسوی شمالی-باغ هنر)
زمان: سه شنبه 12 آبانماه-ساعت 19-17
منتقدان و مهمانان سخنران: آقایان کریم رجب زاده- ابوالفضل پاشا-علیرضا بهنام-فرهاد اکبرزاده-پویا عزیزی
حضور برای تمامی علاقه مندان و دوستداران ادب و هنر بلامانع است
عباس معروفی عزیز، کاملن با همهی حرفهایی که زدید موافقم. غیر از آن قسمت که برای شعور کم شعور کیسهکشها را مثال زدید. عرض شود که از نویسندهی بزرگی مثل شما بعید هست که برای شغلها حدود شعور قایل باشید.
اتفاقن اول فوریهی امسال چیزی در همین مورد نوشته بودم. خوشحال میشوم سری به این پست بزنید و ببینید چه میگویم. آخرین نوشتهی این صفحه است، به اسم ریشهیابی:
http://solitaritude.blogspot.com/2009_02_01_archive.html
————————-
اگر جهان بينی و دانش بيشتری می داشت می رفت کيسه کش می شد؟
خب رهبر می شد! توی رمان تماماً مخصوص يه جمله هست که بهش اعتقاد دارم: شغل ها بو دارند، رنگ دارند، دست آخر هر کسی شبيه شغلش ميشود.
اين در برابر جمله ای ست که اينجا زياد شنيده م: من يک رهبر سياسی ام که اينجا در غربت از ناچاری بيست ساله تاکسی می رونم.
آه، رهبران سياسی بيست سال است که مسافر می برند. چقدر فرق دارد ره بردن و مسفر بردن، چقدر فرق دارد. ندارد؟
درود معروفي خوب:
هميشه بر دردهايمان اشاره مي كنيد و ناخواسته بر زخم دلمان نمكي چند مي زنيد…
آخر باسي عزيز! اگر خودشان خودشان را تحويل نگيرند و مزدورانشان ، سنگشان را به سينه نزنند كه از بي كسي و بي توجهي مي ميرند!
خوش به حالتان!
مي توانيد حرف بزنيد!
اينجا دهانمان را بسته اند .اول ترم دوتن از اساتيد كشيدنم كنار و گفتند :هيس! مي گيرن مي برنتا!
سركلاس هم كه نمي شه اظهار نظر كرد .كلاغ هاي سياه و برادرهاي بسيجي درست مثل اپيدمي همه جا پخش شدند .آسه برو آسه بيا كه گربه شاخت نزنه!!!
توي برنامه ها و همايش ها وقتي اين سرود گنديده پخش مي شه همه ي ملت پاميشن باسي! حتي اونايي كه آتيششون از من تندتره و داغ دلشون بيشتر اما پا ميشن.
اين نشون ميده همه جو گيريم!مبتلا به شرايطيم!
ديروز يكي اومده بود توي كانونمون گفته بوده چرا عكس فروهر سر دركانونه! كوروش كي بوده؟!
مگه خميني از افتخارات اين خاك نيست!كوروش انگشت كوچيكه خميني هم نميشه!!!
دوستم گفت :خوبه تو يكي ديگه نبودي!
اينا شدن دانشجو و ما شديم مفسد في الارض با كمبود يه تاي تانيث!
استاد واسه خاطر انتقاد از دولت و اين دراز گوش، دوترم تعليقي مي خوره و جاش نيرزهاي بي خرد و پوك مغز ميان مي شينن سركلاس و فروغ رو هرزه مي خونند و اخوان رو مسلماني معتقد!!!
بعد مجبور ميشي يا از كلاس بري بيرون يا جواب بدي و بي خيال پاس شدن آخر ترم شي!اون آخوند احمق هم مياد سر كلاس و كتاب مقدس دستش ميگيره و جمله به جمله اش رو به باد ريشخند!اونجا ديگه نمي توني حرف بزني چون طرف ، مدير گروه معارفه!مجبوري از كلاس بري بيرون و جونتو دو دستي بچسبي!
مي خوام واسه اون استاد نام كلاس ادبيات معاصر يه جوابيه بنويسم و بزنم توي تارنگارم و يه نسخه اش رو هم برسونم دستش .آخر ترم هم توي حذف اضطراري حذفش كنم!
امروز صبح رفتم آزمايش خون.پول ازمايش يه خانومه شد 30هزار تومان .وقتي شنيد داشت سكته مي كرد .باباييم با خنده ي تلخي گفت :احمدي نژاد يارانه اش رو برداشته!!!
دلم واسه خانومه سوخت.مردم ديگه واسه كشف درد و مرض هاشونم كم ميارن !پول ندارن درداشونو بشناسن! درمانش پيشكش…
به كجا رسيد حكايت تمبر و سرود ملي مفنگي شون!!!
با ارادت هميشگي
فروغ ف
———————————
سلام فروغ عزیزم
آدم برای حرفی که می زنه، بهايی می پردازه. زمان پرداخت دير و زود داره، سوخت و سوز نداره. اين يه اصله. آدم فکر می کنه برای گفتن چه حرفی چه بهايی رو بايد بپردازه.
برای همینه که گاه خاموش می مونه تا موقع مناسبش رو پیدا کنه
خاموش می مونه که هم توان بيشتری پيدا کنه و هم سرمايه ی بيشتری
اين يه اصله
سلام باسی عزیزم….
حرفهایت را خواندم….و در به در دنبال داستان جدیدت…ذوب شده میگردم…
نه….هیچ چیز از افق خاوران سر نزد…جز سیاهی کسوف خورشیدکی…که سالها همه بر عظمتش نماز میبردند….
باسی عزیزم…
داستان شکار…داستانک شکار نوشته ی توست؟
———————-
سلام
من هم یک داستان با عنوان شکار دارم
فهم حرفهای شما درکی می خواهد که عالیجنابان فاقد ان هستند، اصلن در حد این حرفها نیستند.
داستان دیکتاتورها داستان تکرار تاریخی ست، پایان هم ندارد.
—————-
تکرار در حد ابتذال
شاید خیلی بی ربطه ولی…
جایی که ره بر آید، رهبر چه کار دارد؟
کلمه به کلمه دارم می بینم هر روز این ها رو
آهنگساز و شاعر و تهیه کننده و سفارش دهنده و خورنده و برنده و …چقدر نکبتی!
این نکبت ما را خفه کرد از بس باهاش زندگی کردیم.
آقای معروفی عزیز کاش میشد جواب کامنتها را مثل شما زیر همان کامنتها نوشت. چیزی که مینویسم مربوط به قضیهی کیسهکش هست و اینکه فرمودید شغلها برای شما بو دارند. عرض شود پدر و مادر من بهایی هستند. قبل از انقلاب پدر من تکنسین مخابرات بود و مادرم آموزگار. نمیدانم اگر در جریان قضایای انقلاب به اصطلاح „پاکسازی“ نمیشدند الان چه شغلی داشتند ولی خدمت شما عرض شود که پدر من سی سال است که رانندگی میکند آن هم نه در داخل شهر چون بهاییها حق داشتن و راندن تاکسی ندارند، بلکه در بیابان، مادرم هم از بس در منزل خیاطی کرد آرتروز گردن گرفت و حالا از پس همان خانهداری هم به زور بر میآید. مثال دیگری برای شما میزنم که روشنفکر جامعهی مایید. یکی از عزیزترین دوستان من که از نظر هوش و درایت هیچ از سایرین کم نداشت و جزو بهترین دانشآموزان دبیرستان آنزمانمان محسوب میشد، درست در شب کنکور پدر خود را در یک تصادف رانندگی از دست داد. این اتفاق و بار مسئولیت سه خواهر و یک برادر کوچکتر او را اسیر تعویضروغنی و پنچرگیری پدر کرد. نمیدانم این شغل چه بویی برای شما دارد ولی مطمئنم غیر از جهانبینی و دانش چیزهای بسیار دیگری در کیسهکش شدن یک کیسهکش و نویسنده شدن شما دخالت دارند. قصد جسارت ندارم جزو نویسندههای محبوب من و بسیاری همنسلان من و مطمئنن آیندگان هستید و نوشتهها و برنامههایتان را همیشه دنبال میکنم ولی کمی انتظار بیشتری از شما داشتم. در ضمن خوشحال میشون مطلبی را که در مورد نگرش ما ایرانیها به شغلهای مختلف نوشته بودم بخوانید و بگویید آیا درست است یا من اشتباه میکنم. خوب باشید و خوش.
—————————–
پیام عزيزم
حق با شماست، گاهی تصادف، انقلاب، يا تسونامی، کسی را به رهبری يا رياست جمهوری می رساند که عقل بشر از اين واقعه عاجز می ماند.
من به همه ی مشاغل احترام دارم، و اصلاً نمی دانم چرا بحث را به اينجا کشانده ايد؟
منظورتان اين است که کيسه کش ها آدم هايی هستند که حق شان اين نبوده؟
يا چی؟ چی بايد می گفتم که نگفته ام؟
لطفا يکبار ديگر جمله ی اصلی مرا بخوانيد و ببينيد من کجا به مشاغل کار داشته ام.
اينکه «اين آدمها حداقل شعور يک کيسهکش را ندارند» و رهبری جامعه را به عهده دارند، به کسی توهين شده؟ شايد هم فکر می کنيد تمامی بلاهايی که سر مردم از جمله خانواده ی شما آمده تقصير من بوده؟
من هم هفت سال است کتابفروشی می کنم، ولی شغل من اين نيست. مجبورم.
عباس معروفی عزیز،
نمیدانم چرا من باید معنی جملهتان را برایتان بنویسم، در حالیکه نویسندهای هستید که سمفونی مردگانتان دست به دست به دوستانم میدادم و اصرار میکردم که هر چه سریعتر بخوانند. یا وقتی فریدون سه پسر داشتتان را پرینت و صحافی کرده بودم که جای خاص خودش را در کنار بقیهی کتابهایم داشته باشد. ولی باشد من برایتان معنی میکنم جملهتان را:«اين آدمها حداقل شعور يک کيسهکش را ندارند» یعنی شما برای شغلهای مختلف سطح شعور یا دست کم محدودهی شعور تعریف کردهاید در ذهنتان. یعنی اگر پنج نفر انسان را مقابل شما بیاورند و بگویند شغل آنها کیسهکشی، رفتگری، نجاری، رانندگی و نویسندگی است شما شعور این آدمها را برای خودتان دسته بندی میکنید. آیا شما اشکالی در این نمیبینید؟
اگر میخواهید بگویید منظورتان چنین نبوده باید عرض کنم که کلمهی „حداقل“ شما چنین مفهومی را میرساند. اینکه شما در گسترهی طیف شعوریای که برای خود تعریف کردهاید کیسهکشها را جزو پایینترینها فرض میکنید. چه میدانم به نظر من موضوع خیلی واضحتر از این است که احتیاج به این همه توضیح داشته باشد. به نظر من این طرز فکر ریشه هزاران ساله در کلاستری بودن جامعهی باستانی ایرانی دارد و اینکه ماها، ایرانیها عادت داشتیم به کلاسترهای پایینتر خودمان را کمشعورتر بدانیم. ریشه در خیلی چیزهای ما دارد و آنچه مرا آزار میدهد اینست که نویسندهای که من دوستش دارم و انتظار دارم فرهنگ فردای کشورم را شکل دهد درگیر فرهنگ سه هزار سال پیش کشورم است.
——————-
اين بحث بی نتيجه ای است که وقت همه مان را می سوزاند. ادامه اش نمی دهم، ولی نظر شما يا ديگران را منتشر می کنم، بی پاسخ.
من البته بين شعور يک نجار و شعور يک کيسه کش تفاوت قائلم. شرافت و انسانيت و بدی و خوبی آدم ها به خودشان مربوط است، ولی سطح شعور آدم ها به جامعه و مشاغل اجتماعی ارتباط دارد، و شک ندارم که سطح شعور آدمها برابر نيست، چون حق شهروندی نيست که برابر باشد، يک امر شخصی است
البته من حامی جنبش يک ميليون امضا برای برابری حقوق زن و مرد هستم، ولی باور ندارم که شعور يک کيسه کش و شعور يک نجار همسطح باشد.
نجارها آدم های بسيار با شعوری هستند.
اما پيام عزيز،
چرا وقتی معنای کلمات را نمی دانی و برداشت ديگری داری، بر باور خودت اصرار می ورزی؟ می دانی شعور يعنی چی؟
شعور يعنی مجموعه ی قوای ذهنی، که انسان به ياری آن به تشخيص و شناخت و فهم امور می پردازد. يعنی اطلاع، يعنی آگاهی، خرد، درک.
و تو بر اين باوری که کيسه کش ها از نجارها با شعورترند؟
نه برادر، اين دو تا فقط در حقوق انسانی و اجتماعی برابرند و از حقوق مساوی برخوردار، ولی شعورشان فرق دارد، وگرنه نجارها که آدمهای بسيار باشعوری هستند، نجاری را ول می کردند و می رفتند کيسه کش می شدند.
يک نجار به من نشان بده که کيسه کش شده باشد! ولی من به تو دو تا کيسه کش معرفی می کنم که رييس جمهور شده اند.
عباس معروفی عزیز
سلام.
دو تا داستان کوتاه به کارگاه داستان فرستادم. امیدوارم به دستتان رسیده باشد. راه بردن به ناخودآگاه آدمها در زمان بی زمانی جایی بین گذشته و حال با فلش بک های نزدیک و دور سنگ بنای این دو نوشته است. فکر می کنم در زمان حال آدمها با صداها و تصویرهایی که توی ذهنشان نقش بسته می بینند. اگر چیزی به دلشان می نشیند آگاهانه ویا ناآگاهانه تصویری از آنچه دوست داشتند را براشان تداعی می کند. مثل وقتهایی که به جایی نگاه می کنیم اما در ذهنمان هزاران عکس و تصویر دیگر در حرکت است. و آنها دیده می شوند. این دو نوشته را انتخاب کردم. دوست داشتم شما بهترین ها را بخوانید. می توانم از نو بنویسم.
معروفی بمانید.
به امید دیدار.
——————
سلام داود عزيزم
داستانها را گرفتم.
چشم
عباس عزیز : لطفا اسم این آهنگ و مصنفش را برایم بنویس . متشکرم
——————–
اين آهنگ اثر آروُ پِرت آهنگساز اسلندی است با عنوان آلينا
قطعه ی آينه در آينه
سلام استاد
امیدوارم حالتان خوب باشد.
استاد بعد از مدت ها کناره گیری ادبی و فرهنگی ما تصمیم گرفتیم همان کاری را که مدت هاست توی فکرش هستیم را انجام دهیم.
یک مجله ادبی سینمایی به اسم خروس جنگی ها برای همه نویسنده ها و شاعران پیشرو و جوری ادامه دهنده راه مرحوم هوشنگ ایرانی باشیم.
استاد می دانیم که قرار است کار سختی را شروع کنیم و مطمئن هستیم که بدون کمک شما و باقی دوستان هیچ کاری نمی توانیم انجام بدهیم.
شما در هر حدی که بتوانید به ما مطلب برسانید و یارمان بدهید برای ما جای افتخار دارد. هم شعرها و داستان هایی که بدستتان می رسد و جایی برای عرضه آنها وجود ندارد و هم داستان ها و دست نوشته های خودتان که باعث افتخار ما و سایت خروس جنگی هاست که آن را توی سایت قرار دهیم.
در ضمن سایت خروس جنگی ها هیچ وابستگی دولتی یا حذبی و جناحی ندارد و فقط محل هم فکری عاشقان ادبیات و سینماست.
بی صبرانه منتظر هستیم استاد.
هر سوالی بود در خدمت هستم.
به امید قول همکاری شما.
——————————
منظورت هوشنگ گلشيری است؟
چشم، سعی می کنم چيزی برای شما بفرستم
يك سوال دارم استادم؛
كسي گفت زبان سرخ سر سبز مي دهد برباد
سرسبز بود وطني كه در خيالم ساختم. آيا كسي كه اعتقادش را بدون ترس از علامت كنار اسمش بيان كند؛ زبان سرخ دارد؟!! چه رابطه اي ست ميان حرفي كه دوست داري بشنوند و سري كه دوست دارند بر باد دهند؟
+هنوز اميدوارم…
——————-
زبان سرخ و آتشين، سر سبز مملو از زندگی را بر باد نمی دهد؟
استاد عزيزم سلام. حالا كه بحث راجع به اين كيسه كش بالا گرفته منم يه چند خطي عرض كنم. اصولن ما مردمي هستيم كه وقتي خودمون يه كاريو انجام ميديم اصلن بد نيست اما به محض اينكه اين كار از يكي ديگه سر بزنه ميشيم خداي درستي و درست كاري و اون كار زشت و قبيح رو بشدت تقبيح مي كنيم. مثلن بين ما كسي نيست كه تاحالا تو عمرش ورود ممنوع نرفته باشه و خيلي هامون روزي چند بار اين كارو انجام ميديم. ولي خدا نكنه كه وقتي داريم يه خيابون يه طرفه رو ميريم يه نفر ورود ممنوع بياد. مي پيچيم جلوش بهش چپ چپ نگاه مي كنيم يا اگه بدبخت كنارم زده باشه تا جايي كه بتونيم آروم ميريم تا حسابي لجش در بياد.حالا قضيه اين حرف شماست. يك كلمه برگشتين گفتين شعور يك كيسه كش كه اونم از لحن نوشته به نظر مياد كمي عصبي بوديد و يه چيزي گفتيد. اما يهو ديگه همه شدن روشنفكر و با فرهنگ. حالا ديگه يادشون نمياد كه صد بار توي همين ترافيك وقتي يه تاكسي پيچيده جلوشون توي دلشون گفتن ولش كن بابا بذار بره راننده س ديگه چه توقعي ميشه ازش داشت همين قدره شعورش. اما وقتي يكي برگرده بگه آقا شعور يه كيسه كش يا دنياي يه راننده يهو صداشون در مياد كه يعني چي اين چه حرفيه.
البته يه روانشناس معتقده حرفاي كشك با اينكه كشكه ولي اين خوبيو داره كه ممكنه به مرور زمان روي خود گوينده ش اثر مثبت بذاره
درود بر خداوندگار فریدون و فرزندانش
جانا سخن از زبان ما می گویی
حکایت شاعرانی که به دیدار رهبر می روند هر سال صله می گیرند شعر می خوانند و برخی چه شعرهای زیبایی می گویند اما افسوس که برای اهلش نیست صد حیف از آن همه استعداد
————–
ناصر خسر ميگه
من آنم که در پای خوکان نريزم
مر اين قيمتی دُرّ لفظ دری را
درود
خبر ناکامي دادن سنگينه ولي چاره اي نيست و بايد بگم تمرين و اجراي نمايش و خدا گاو را آفريد در دانشکاه اراک به خواست برخي آقايان متوقف شد!
متأسفم
——————–
من عادت دارم به اين خبرهای بد، برای شما غمگينم، و دلم گرفته برای تلاش های شما که به جايی نرسيد.
به قول محمد چرمشير، به وقت مناسبی موکولش کنيد
آقاي نوينسنده
باسي عزيزم
هر روز خيره ام به مردي كه انگار در آب خود را دار زد و نوشا كه زخم بر سر داشت و داغ ايرج بر دل مادرهامان و اسدهايي كه هنوز در شهر مايند و آيدا كه مي ساخت و مي سوخت و سوخت .
جشن دلتنگي اينجا هر روز برپاست
ماييم و شوقي ديگر
سپاس از تو كه هستي و مي نويسي برايمان و تشكر ما چيزي نيست كه به كار تو آيد و تنها دلخوشكي است براي ديوانه هاي شورآبي .
آقاي نويسنده من
قلمت را مي بوسم كه مرا به ريشه هايم پيوند مي زني و تو مي ماني تا به ابد و سهم ما حس كردن قصه هاي توست و اين برايمان بسيار زيباست
تاخير هماره همراه ماست
نمي دانستم
بقاي عمرت باشد كه زيبا زندگي مي كني
———————-
و تو همه ی نوشته هام را خوانده ای
پيش از اينکه کم بياورم و تو به دوره خوانی بيفتی سه کتاب تازه تا ماه آينده برای همه ی شما خواهم داشت
نامه های عاشقانه
ذوب شده
تماما مخصوص
مثل اینکه من خیلی بی تربیت شدم خوب شد آن نوشته را جلوی چشم همه نگذاشتید ممنون
و باز هم دارم درس می گیرم از شما
راستی آن داستانی هم که فرستادم اگر خیلی نوشته چرندی بوده میشه لطف کنید و اظهار نظر کنید که کجای کار ایراد داره در داستان؟
همه داستان یا قسمت هایی از آن؟!
باید بدانم نقاط ضعف کجاست اگر همه اش نقطه ضعف نباشد!
———————-
کيان عزيزم
داستان را برای زمانه ای ميل کن لطفا
منظورم این بود که یه کاری باید بکنیم
وگرنه ننگ تاریخی…
خیلی بده که بشینیم و نگاه کنیم
کاری که من و امثال من تو این چهارسال کردند در برابر این ابله
سلام.
چندي پيش در جمعي حرف هايي با مضمون اين پست شما زدم.همه چپ چپ نگاهم كردند كه خامنه اي را با هيتلر مقايسه مي كني؟؟؟
——————–
هيتلر جنايتکار باهوشی بود، باهوش و سخت جانی، يک ديو بود
خامنه ای آدم متوسطی است که يک بند انگشت سه تار بلد است بنوازد، رمان بينوايان را نصفه خوانده، عربی بلد نيست، حافظ را از رو نمی تواند درست بخواند، ولی درباره ی کائنات و ادبيات و الهيات و تقلبات و جنايات و مکافات تا دلت بخواهد حراف است
و ما چه تيره بخت بوده ايم که ايشون شده رهبر مملکت
سلام بر استاد قلم
من حسین 15 ساله هستم ودر زمینه داستان تازه کار
حدود 4سالی است که داستان کار می کنم
اگر لطف کنید داستان هایم را نقد کنید کمک بسیاری به من کرده اید
سپاس گذارم
داستانم را برایتان میل میکنم
——————-
حسين جان
داستانت رو برای زمانه ای ميل کن، چون من فقط به آن داستانها پاسخ می دهم
درود
باسی جان، ایران ما همیشه یک تاریخ و یک زباله دان دارد. نگران نباش جای کثافات و خاکروبه در زباله دان است.
هزاران گل سرخ
——————–
سلام مهرداد محمودی عزيزم
و من هزاران گل سرخ را به تو دوستانم تقديم می کنم
ديروز بعضي از خاطراتم و يادآوري كردم ، وقتي ماشين پليس رو ديدم به همسرم گفتم از نوجوانيم از اينها بدم ميامد ، متنفر بودم ، دركشان نمي كردم ، مخالفشان بودم ، اما سالهاست كه از اينها كينه دارم ، كينه من متفاوت از تنفرم مي باشد.
سالها ميگفتم : من يك متنفر بزرگ هستم “ حالا كينه اي از آنها دارم كه به آن عشق مي ورزم…
و در اين شرايط اگر چه خيلي ها ناراحت هستند ، من از نابودي خيلي چيزها شاد هستم…
———————
کاش ببخشيم و فقط فراموش نکنيم
کاش انتقامجويی رو از جامعه برداريم
وگرنه تا قيامت همين بساط خواهد بود
معلومه که تحمل انتقاد نداری. فقط مطالب موافقانت را روی صفحه می گذاری. حالا معلوم شد چه کسی عقده شهرت دارد و یا شیفته تأیید است و …
بدجوری از ملت تودهنی خوردید مگه نه معروفی غیرمعروف
خدا هدایتت کنه که فعلا فراری هستی
جرأت داری بیا تا نشون بدیم ما کجا و شما کجا
——————-
مطلب قبليت هم در همين صفحه هست
ولی با تهديد آدمهای بی سلاح احساس خيلی قدرت داری؟
می دونی اگه تفنگ رو از دستت بگيرن، جز فحاشی هنری نداری؟
اينو بدونی کافيه
استادم:
اينجا تهران است…
به وقت سي و يك سال پيش
هزاران دانش آموز و دانشجو؛ صدايشان را بالا بردند؛ خيليها آسماني شدند براي ((آزادي))
اينجا كرج است…
سال يكهزار و سيصد و هشتاد و هشت
دانشجو ها را به صف مي كنند در هر صف چند تفنگدار
هركس شعار ندهد ضربه ي قنداق تفنگ است كه مي نشيند پشت كمرش
زوركي داد مي زنند مرگ بر آمريكا
و نيم ساعت راه نرفته اند كه متفرق شان مي كنند
پشت سر را كه مي نگرند؛ سياهي ست، باتوم است و ماشينهايي كه همراهي شان مي كنند
اينجا كرج است…
سال يكهزار و سيصد و هشتاد و هشت
دانش آموزان را مي نشانند توي مصلا
يك ساعت و نيم شعار مي دهند
به دخترها هدبند و به پسرها برس مي دهند كه موهايشان…
دور تا دور مصلا پليس هاي عقيدتي سياسي…
سر زد از افق را عده اي مي خوانند؛
چشم دوخته اند به دهان ها كه يكي حرفي از مرز پرگهر بزند تا…
و هيچ كس حرفي نمي زند.
در دلها چه سر و صدايي برپاست!
+مي گويند نسل ها زيباتر-قد بلند تر- بي جرات تر شده اند!(نه؟)
+اميدم نااميد شد استادم.
+راستي؛ يك سر پر از زندگي، اگر بدست خودم بسوزد- براي گفتن حرفهاي دلم- بهتر است از اينكه بپژمرانند سرسبزي ام را!
—————————-
زمان برای گفتن حرف بايد آفتابی باشه
گاهی که آسمان ابری ست
کمی صبر کن
چاوز هم جايي براي تعطيلاتش نداشت كه اينها را تاييد ميكند.
نميشه به اجبار ادم حسابشان كرد..
سلام استاد
نه منظور همان هوشنگ ایرانی است که در دهه 30 فکر می کنم به همراه شیروانی و غریب و چند نفر دیگر مشترکا گروه خروس جنگی ها را تشکیل دادند و آن مانیفست معروف و جنجال برانگیز خود را در آن سال ها منتشر کردند و بعد از آن هم دیگر تا همین چند سال گذشته خبری از آن جریان نبود تا اینکه به کوشش سیروس طاهباز مجموعه ای از اشعار ایرانی با همین نام به بازار آمد.
شعر جیغ بنفش از ایرانی معروف ترین کار اوست در آن مجموعه.
ببخشید که زیاده گویی کردم.
در هر صورت استاد ما به کمک شما احتیاج داریم تا بتوانیم قدمی در راه ادبیات ایران عزیز برداریم. قسمت داستان سایت ما می تواند محلی باشد برای قرار دادن داستان های نویسنده های جوان و شما در این قسمت می توانید با فرستادن داستان های خوبی که از طریق رادیو زمانه به دستتان می رسد کمک بسیار بزرگی به ما بکنید.
پیشاپیش از لطف شما ممنونیم
و بی صبرانه منتظریم تا مطالب و داستان های زیبایتان به دستمان برسد.
————————
سلام خوب می شناسمش
يک مطلب خوب درباره ی هوشنگ ايرانی در گردون هست همان را برداريد و منتشر کنيد
داستان هم براتون می فرستم
از همين جوانها
لطف شماست. خیلی ممنون.
فقط مطلب گردون را از کجا می توانم پیدا کنم؟ در کدام شماره اش بوده؟
و برای شماره اول خیلی عالیست اگر که بتوانیم مطلبی از شما و یا شاگردانتان داشته باشیم.
بسیار بسیار خوشحالم کردید از اینکه قول همکاری با ما را دادید. برای همه ما افتخاریست.
باز هم ممنون.
—————–
سينا جان
يادم نيست الان
مطلبی با عنوان غار کبود
در گردون های قديم هست از پرويز کلانتری
کار قشنگيه
چشم.
می گردم و پیدایش می کنم.
سلام جناب معروفی
از یادآوری چیزهایی که امروز دیدم هنوز تنم دارد می لرزد.
شعبان استخونی های عصر حاضر، چماق به دستان مست قدرت، و نیروهای نظامی دولتی که درست همان بلاهایی را سر ملتش در می آورد که در رسانه خودش از آنها به عنوان وحشیگری های دولت غاصب اسراییل نام می برد.
کجا اسراییل با ملت خودش اینگونه رفتار می کند؟
اشک هایی که بی هوا روانه می شدند، باتوم هایی که بی جهت روی سرت فرود می آمدند، کودکان شادکام از احساس قدرت که با چوبی در دست به مردم بی دفاع یورش می بردند و کسی نبود از انها بپرسد از والدینشان اجازه گرفته اند بیایند اردو؟!
جمعیت امروز ویرانگر بود، اما کاش یکی پیدا می شد آنها را متحد می کرد.یکی که بذر شجاعت در دل انها می کاشت و این رودخانه ها را بدل به دریایی می کرد.
سقوط یک نظام درست از زمانی آغاز می شود که روبروی مردمش بایستد.
پاینده باشید
—————————
سقوط یک نظام درست از زمانی آغاز می شود که روبروی مردمش بایستد
يادت باشد
مردم، مردم را نمی زنند
آتش، آتش را نمی سوزاند
آتش با آتش می سوزد
اينها از جنس مردم ايران نيستند
خدا کند آتش انتقام مردم شعله ور نشود
و اينها پيش از خونريزی بسيار، بروند
من ژولیده دل مست …
به ضرب آهنگ انگشتی …
صدای نیم بند یک تلنگر …
„…شاد و مشتاقم …!“
سلام . چقدر خوب است که در دسترسید . تقریبا خیلی وقت است که می شناسمتان . ولی همین امروز ازتان خواندم . سال بلوا را . بهت زده بودم و از کشف تازه ی یک نویسنده ی توانا مسرور. تا قبل از شما از ایرانی ها فقط رضا قاسمی را به عنوان یک نویسنده قبول داشتم . ممنون که می نویسید .
چیزهای زیادی برای بیزاری در این مملکت وجود دارد . خوش به حالتان که جسارت اعتراف به تنفر را دارید . خیلی از ماها چنین جسارتی را ندازیم تقریبا همه مان سر خورده ایم .
———————-
ممنون که کتابم را خوانديد
عکس های یادگاری خودمان می ماند برای حافظه نسل ها.
ذوب شده ذوبم کرد. و آن مجسمه….
از دلتنگی هم که نگویید و نپرسید.
————————
سلام رضیه عزیزم
این هم تجربه ی سالهای شور و جوانی ست
با تاخیری غم انگيز
استاد عزيزم سلام
من چند ماه پيش نوشتن يك داستان را شروع كردم و چند سطري نوشتم. به نظرم شروعش خوب هم از آب درآمد اما حالا خيلي وقت است هر چه فكر مي كنم نميدانم بعدش قرار است چه اتفاقي بيافتد.
هيچ طرحي توي ذهن نداشتم و فقط شروع كردم به نوشتن. گفتم شايد در حين نوشتن داستاني شكل بگيرد ولي بعدش چيزي به فكرم نرسيد.
حالا نميدانم بايد چه كار كنم. رهايش كنم يا مي شود به جايي رساندش. نميدانم اشكال كارم در كجا بوده. ميشود راهنمايي ام كنيد؟
———————-
رهاش کن اگر کرمی توی کله ات باشد ارامت نمی گذارد و یک شب از خواب می پراندت
متشکرم از اينکه همدردي ميکنيد! ولي دلم براي طرحها و شيوههاي اجرايي که پياده کردم نميسوزه دلم براي زماني که ازدست دادم اونم لاي چرخ دندههاي ساعت! نميسوزه دلم براي مردمي ميسوزه که هنوز دارن گردن ميزنن و باورشون نميشه که دارن بازي رو ميبازن:
«آدميزاد عيبش اينه که مدام اشتباه ميکنه و ميگه تجربه!»
مرسي که فرصت اين اشتباه دلپذير رو به ما داديد استاد!
——————–
خيلی دلم ميخواد در زمان مناسب، هر وقت خودت تشخيص دادی، اين نمايش را به اجرا در آوری فرزاد عزيزم
آلمانی ها زودتر موفق به اجرای آن شدند، و در ماه دسامبر در بالهاوس برلين نمايش به اجرا در خواهد آمد
“ من آن صبحم که ناگاهان چو آتش در شب افتادم
بیا ای چشم روشن بین، که خورشیدی عجب زادم
ز هر چاک گریبانم چراغی تازه می تابد
که در پیراهن خود آذرخش آسا درافتادم
چو از هر ذره من آفتابی نو به چرخ آمد
چه باک از آتش دوران که خواهد داد بر بادم
تنم افتاده خونین زیر این آوار شب، اما
دری زین دخمه سوی خانه ی خورشید بگشادم
الا ای صبح آزادی! به یاد آور در آن شادی
کزین شب های ناباور منت آواز می دادم
در آن دوری و بدحالی نبودم از رخت خالی
به دل می دیدمت وز جان سلامت می فرستادم
سزد کز خون من نقشی برآرد لعل پیروزت
که من بر درج دل مهری به جز مهر تو ننهادم
به جز دام سر زلفت که آرام دل سایه است
به بندی تن نخواهد داد هرگز جان آزادم.“(ه.ا.سایه)
————————-
ممنونم
سلام.
اگرچه تازه به سیل مواج دوست داران شما اضافه شدم ولی ارادتم کمتر نیست.درگذشت پدرتونو تسلیت می گم و اینکه رویامون بازگشت شما و دوستان از وطن دورمونه.
در پناه حق.
—————–
سلام ممنون
براتون يک پيغام گذاشتم
معروفی جان اینها باورشان شده که ناجیان ملت ایرانند مصرانه بر این باورند که اگر نبودند ایران چیزی کم داشت …. امسال هم که سلسله های شاهنشاهی را از کتابهای تاریخ حذف کردند می خواهند بگویند مبدا تاریخ ایرانند ظریفی می گفت با این حساب تا همین سی سال پیش در ایران دایناسورها زندگی می کرده اند…
——————
اینها به قصد انهدام ایران آمده اند، ولی نمی دانند توی چه باتلاقی گیر خواهند افتاد
ایران همان شورابی ست که اورهان خودش را در زلالی اش دار زد
سلام خدمت استاد گرامی آقای معروفی
امیدوارم که خوب باشید. سوالی داشتم که به نظرم آمد که از شما بپرسم.
من عاشق داستان نویسی و مینی مال نویسی هستم. و بسیار دوست دارم که بنویسم. درس های شما را در این سو و آنسوی متن میخوانم و دوست دارم که پیشرفت کنم.
تعدادی نوشته در وبلاگم هست که اگر وقت خواندن آن را داشتید خوشحال میشوم که نظرتان را راجع به آنها بدانم تا از شما بیاموزم. آدرس الکترونیک خود را هم برایتان گذاشته ام نمیدانم که اشکالاتم چیست تنها میدانم که خیلی باید بیاموزم.
با تشکر پوریا
——————
پوريای عزيز
من البته کارهات را خواهم خواند، ولی واقعا فکر می کنی من اگر هزار سال عمر کنم، وقت خواهم کرد وبلاگ ها را بخوانم و بر هر ديواری شعاری بنويسم؟
آقای معروفی عزیز،
میدانم این بحث بینتیجه است. چند روزی هم سعی کردم چیزی نگویم و به قول شما صحبت را همانجا رها کنم. ولی نشد آخرش آمدم که این را بنویسم.
نه استاد، نه! من میدانم شعور یعنی چه. نیازی به تعریف کردنش نبود. قبول هم دارم که بین شعور آدمها تفاوت هست، همانطور که بین همهی خصوصیتهای فردی دیگر آدمها تفاوت هست. همانطور که عقبافتادهی ذهنی داریم، آدمهای معمولی داریم و آدمهای نابغه داریم. آنچه من قبول ندارم و شما بر آن اصرار میکنید این است که برای شغلها شان و حد و میزان شعور تعیین کنیم.
پرسیده بودید آیا من بر این باور هستم که کیسهکشها از نجارها با شعورترند؟ عرض کنم که خیر! ولی قبول هم ندارم که نجارها از کیسهکشها با شعورترند.
من معتقدم به صرف شغل یک انسان نمیشود سطح شعور او را تخمین زد یا تعیین کرد. این را میپذیرم و هر آدم عاقلی میپذیرد که برای بر آمدن از پس شغل نجاری زکاوت و درایت بیشتری لازم هست تا کیسهکشی ولی بنده این واقعیت را تعمیم نمیدهم به انسانها! نمیگویم نجارها، نمیگویم رفتگرها. شما وقتی از نجاری حرف میزنید دارید در مورد یک عمل صحبت میکنید وقتی در مورد نجارها صحبت میکنید در مورد انسانها حرف میزنید. میدانید کمی تفاوت هست در این میان. آنکه نجار شده شاید اگر امکانش فراهم میشد، مهندس ناسا بود ولی به خاطر هزار دلیل که نهصد تایش دست خودش نبوده نجار شده. یا شاید خیلی شانس آورده که نجار شده و به کیسهکشی نیفتاده. من سطح شعور آدمها را بر اساس شغلشان حدس نمیزنم و معتقدم که شما هم که این کار را میکنید بر اساس فرهنگی هست که آنرا به شما تلقین کرده. مثالش را قبلن زدم: بر اساس استدلال شما دوست بنده که به علت فوت پدرش مجبور شده پنچرگیری و تعویض روغنی کند، شعورش بیشتر بود اگر پدرش نمیمرد و دانشگاه میرفت و مثلن مدرکی را که آقای احمدینژاد یا خیلیهای دیگر گرفتهاند میگرفت.
زحمت به خود ندادید که بروید و آن چیزی را که نوشته بودم بخوانید، شاید متوجه میشدید که منظورم چیست. خدمت آن دوستی هم که در مورد یک طرفه رفتن خودشان و دیگران نوشته بودند باید عرض کنم که خیر دوست عزیز. من همیشه از همین موضوعی که پیش آمد و متاسفانه در میان ما ایرانیها رایج هست ناراضی بودهم. طوریکه یک بار حتا در موردش نوشتم و گفتم که ما ایرانیها که اینقدر ادعای فرهنگمان میشود این رفتارمان درست نیست. گله از این بیفرهنگی عوام داشتم و وقتی دیدم نویسندهی محبوبم هم مثل عوام فکر میکند آتش گرفتم و نتوانستم چیزی نگویم.
گفتنم بیفایده بود و نوشتن اینها هم بیفایده است. شاید من دنیای خیلی ایدهآلتری را انتظار دارم. خیلی ایدهآلتر از دنیای آدمهایی که چون همه یکطرفه میروند، وقتی کسی به یکطرفه رفتن آنها اعتراض کند شاکی میشوند.
————–
می دانی تخم لغو را چه کسی در دهان ما شکست؟ همان احزاب سياسی اوايل انقلاب، که پسربچه های سيگار فروش سر چهارراه را به عنوان کارگر به ما قالب می کردند. پسربچه ای که از روستا گريخته آمده تهران شده سيگار فروش، و لابد حالا هم ارز می فروشد، شايد هم برج و بارو به هم زده باشد…
نه عزيز من، کيسه کشی شغل طفيلی ست، و نجاری يک شغل اصیل قديمی مهم.
اينکه تو تصميم بگيری بروی شاگردی کنی در يک نجاری تا استاد شوی فرق دارد تا آنکه بروی سر چهارراه سيگار بفروشی و بعد ارز فروش بشوی، يا از زور بيکاری ورد بخوانی چه کنم چاره کنم برم حمام کيسه بکشم.
توی کت من نمی رود تصور کنم که اتحاديه ی کيسه کش ها داير شود
من اينجوری فکر می کنم، و برای رنج و دقت و سختی مشاغل هم درجات قائلم. ولی اشکالی ندارد عزيزم که تو اين کار طفيلی را با شغل نجاری برابر بخوانی، و سطح شعور يک نجار را که دقيقاً يک معمار است، با سطح شعور کيسه کش برابری پرولتری قايئل شوی، و مرا عوام بخوانی.
هيچ اشکالی ندارد، ولی اميدوارم اين کار را پيشه نکنی که عاقبت تدارد
استاد عزیز سلام
من قبلا برایتان در کارگاه داستان نویسی داستان فرستاده ام در وبلاگم داستانهای کوتاه لوکلزیو را از فرانسه به فارسی ترجمه می کنم. دیدار شما از وبلاگم برایم افتخار بزرگی است.
—————
حتما می خوانم
پيام عزيز من در آن كامنت از يكطرفه رفتن خودم ننوشته بودم. اما چون دوست ندارم مثل شما خودم را فردي بهتر از ديگران مطرح كنم حرفم را آن طور بيان كردم. اگر حرفم را درست فهميده بودي مي ديدي من آنجا از اين كار دفاع نكردم
چند سال پیش سفری رفتم که که در آن سال بلوا مونس همه ی لحظه هایم شد.
چند صفحه ای از احساسم نوشتم که از ان چند سطری را اینجا مینویسم.
( ..سایه بلند دار روی تنم میافتد.چه توفیری میان من و نوشاست؟ نوشافرین منم. بی معصوم،بی حسینا.. عباس میگوید: مهتاب ،دستت کبود شده!!
نمیدانم معصوم محکم روی دستم کوبیده یا این جای دست های داغ حسیناست!..)
عباس معروفی عزیزم! به شما افتخار میکنم،به اندیشه،گفتار و شهامتتان و بیشتر از همه نوشته هایتان را میستایم.
——————–
نمی دونم چه جوری از لطف شما تشکر کنم
سلام.
دلم باز هم تنگ شد گفتم سری برنم شاید شما یادتان بیاید که گربه ها هم دل دارند اما دل و دماغ را با هم ندارند تا دوستی های ناب را بو بکشند !
دوست عزیز خواهش میکنم از این بحث بگذرید و دیگران را هم بگذرانید که اینجا جای اختلاف عقیدتی نیست که ما بخواهیم سطوح طبقاتی را از راه عقیده به برابری آرمانی رقم زنیم.
من فقط میدانم که شعور ذاتی نیست و اکتسابی است و به همه ی عوامل اجتماعی و فردی و گاه فیزیکی بر می گردد .پس محیط ،عاملی برجسته در این مهم است و … .
معروفی عزیز برای عوض شدن حال و هوایمان دلمان به خاطره های سفرت چشم انتظار است تا شاد شود.
اینجا تنش و غم زیاد است و بیشتر برای گربه ها که سگ های هار دنبالشان هستند!
———————
به زودی متن تازه ای خواهم نوشت
سرود ملی اول بعد از انقلاب را مرحوم „ابولقاسم حالت“ سراییده بود . مطلعش این بود : شد جمهوری اسلامی به پا ، که هم دین دهد هم دنیا به ما !
من از کودکی و مجله گل آقا و بعدها دیدن باقی کتاب های آقای حالت ، ایشان را به عنوان ساعر طنز شناختم ! به نظرم بهترین اثر طنزشان هم همان سرود ملی طولانی است !
———————–
اون هم يک کار سرسری بود. برای يک کشوری مثل ايران بايد سرودی سبز ساخته شود، سبز و سايه گشتر
عباس معروفي دلم فقط شعر خواست.همين…
پس كي شعرهاي جديدتونا توي سايت ميبينم همه ي سايت كه شده سايست و …..اه
هیچی که نداشته باشه این دوران عباس معروفی و رضا قاسمی که داره !
سلام استاد
من با دل و جان چندین و چند بار قصه سال بلوا رو خوندم و از نگارش چنین متن ظریفی از سر انگشتان شما سپاس گزارم
چند سالی ست که برای به جوش آوردن احساسات ملی مردم در مواقع حساس آهنگ ای ایران استاد بنان پخش می شود و سرودهای شجریان و نوری. خودشان هم می دانند از آن سرود من در آوردی آبی گرم نمی شود.
هرگز براي اين سرود از جا برنخاستهام و بر نخواهم خاست…
سلام استاد گرامي تازگي ها با نوشته هاتون آشنا شدم وواقعا به دلم نشست هر كجا هستيد هماره سبز سبز سبز باشيد.
شما چقدر مودب تشريف داريد استاد..متاسف شدم
—————-
منظور شما رو نفهميدم
مودب؟ متاسف؟
برای چی؟ کجا؟ کی؟ چرا؟
حس و حالتونو به راحتی میشه از این نوشته فهمید.
در تمام مدتی که وبلاگتونو دنبال میکنم، هیچ وقت اینقدر تلخ و گزنده ننوشته بودین. دلیلش هم تلخی و گزندگی هست که این روزها بر همه ما سایه انداخته.به هرحال، شما دوست داشتنی هستید.حتی تلختون.
عکس خودش که روی تمبر نیست.
وقت ها پیش „سال ِ بلوا“ ی شما و „همنوایی ِ …“ رضا قاسمی را پشت ِ هم خواندم. شبی که کتاب ِ شما تمام شد، نیمه شبش حالم خوش نبود. فکر کردم اگر دو خط بنویسم شاید بهتر شوم. نوشتم. نمی دانم چرا ولی وقتی کامنت های ِ این پست را دیدم و چند جا نام ِ رضا قاسمی را همراه ِ نام ِ شما دیدم دلم خواست آن چند خط را این جا تکرار کنم. همین
„دختر ِ سرهنگ به تار ِ موهای رقصان روی پیشانی نگاه می کند بدون آنکه نسیمی در کار باشد، من مهر ِ کوزه های نداشته مان را زل می زنم و روزهای آمده و نرفته ی سال ِ بلوایمان را می شمارم. کسی می پرسد هذیان می گویی؟ تکرار می کنم هذیان؟ و فکر می کنم علیزاده وقت ِ ساختن نی نوا تب داشته؟ یا نه؛ دلش هوای کوزه های حسینا را کرده بود؟ پس چرا من لب هایم خشک شده و حتی یک قطره خاک هم پیدا نمی شود؟ تمام تقصیر ِ دکتر معصوم است شاید. اگر آن شب مست نبودی دکتر، این همه سال عطش خاک نمی گرفتیم… حالا هزار سال بعد از آن شب، کسی پایین پله های شهرداری عبور را نگاه می کند، صدای آواز از دور می آید: ای عاشقان… دَم ِ چه کسی بود در مار گرفت؟ حکماً نمی خواست بی دیدن ِ تو بمیرد. „مثل مادری که حس کرده باشد مردش باز رفته است سر ِ حوض…“ همین بود دیگر؟ مهم نیست البته؛ حتی اگر تمام ِ راه ها به „رُم“ ختم نشود وقتی رگ ِ پلک ِ سید با لهجه ی فرانسوی اش تکان می خورد! چه اهمیت نگرانی ِ خواندن ِ : „چه حادثه ای ناگوارتر از این که باد پنجره ات را ببرد و نفهمی به کجا؟“ وقتی پنجره ی رو به کوچه ی هنوز سرپا مانده ی این جا یادآوری می کند سحر را… عطر ِ نان می آید به پیشواز ِ بوی خاک…“
———————–
سلام
نمی دونم چی بگم. فقط تشکر می کنم
جناب معروفی فکر کنم بحثی که در مورد کیسه کش مطرح شد از خیانت های زبان باشه که گاهی انتقال دهنده ی خوبی برای مفهوم مورد نظر انسان نیست.
البته در گذشته شغل معیار مناسبی برای دستیابی به شخصیت انسانها بوده چرا که انسانها خود شغلشان را انتخاب میکردند اما دیگر نمیتوان افراد را بر اساس شغلشان شناخت چرا که دیگر اختیاری در میان نیست وهمه چیز از روی اجبار وناچاری است.
مهر خاوران هم طنز دردناکی است که بر جامعه ما تحمیل شده است مثل کیسه کشی اجباری!
درود
خیلی ممنون چند نفر….. اسم من رو توی گو گل زده بودند و اونجا شماره تلفنی که برات نوشته بودم پیدا کرده بودن و خیلی مزاحم می شند. باز هم تشکر
—————————-
آره متوجه شدم
و ببخشید که اون قسمت رو ندیدم
salam aghaye maroofi
man baraye avvalin bar ba neveshteh ha va asare shoma ashna shodam
va adabiate jadide shoma ro dar tozihe rozegare jadidmipasandam va doost daram.
moddati hast chizhaee mesle khoreh man ro daroon mikhoreh ,,donbale rahi hastam baraye bayane anche dar zehnam hast vali rahi hanooz peyda nakardam,,
adabiate jadide shoma shayad marhami bar in zakhme chandin saleh basheh,,
movaffagh o sabz bashid.
فکر کنم شاعر این سرود حمید سبزواری است